po nitce...

krótka historia zaległych robótek…

2012-01-30T21:46:00.001+01:00

W czasie gdy mnie nie było blogu, zdarzyło mi się nawet druty w rękach trzymać. Parę razy.
Zrobiłam prawie cały rękaw czegoś, co miało być golfem. Ale chyba nie będzie. W ogóle tego nie będzie, bo przestało mi się podobać. Jeszcze nie sprułam, ale zamierzam. Z włóczki w pięknym różowym kolorze wydziergam kiedyś coś innego. Jeszcze nie wiem co i kiedy. Coś… kiedyś… i na tym na razie poprzestanę.
Wydrutowałam bardzo fajny szalik, czapkę i mitenki z Oliwii w kolorze fioletowo-biało-zielono-morskim (w paski). Komplet był dla uczennicy mojej, porwała go zanim zdążyłam zrobić zdjęcia. Mnie podobał się bardzo. Jej również – chodzi w tym, co najważniejsze :)
Napatrzywszy się na tę czapkę dla uczennicy, postanowiłam sobie machnąć coś w tym fasonie. I machnęłam. Podoba mi się, owszem. Ale ja dla odmiany w czapce tej nie chodzę, po prostu ją mam, dlatego zdjęcie w scenerii sypialnianej, z narzuconymi śnieżynkami, bo w końcu zima jest :)

Włóczka (tylko się nie śmiejcie) – Himalaya Padisah :)
Nic się nie zmieniło w moich uczuciach do niej. Nie lubię. Ale kolory ma cudne! No i nie mogłam się oprzeć tym właśnie powyższym, moim ulubionym. Nabyłam dwa motki. Z jednego powstała czapka. Zamierzam dokupić jeszcze jeden motek (sama już pękam ze śmiechu) i zrobić komin. Ładny będzie i może nawet będę go nosić, zobaczę :) Poprzedni wyrób z tej włóczki (szary otulacz z kwiatkiem) jednak zakładam i zadowolona z niego jestem, no! :)

Więcej robótek nie pamiętam. Coś tam robiłam chyba i prułam w międzyczasie, zapewne nic wartego uwagi, bo przypomnieć sobie za bardzo nie mogę. Podupadłam robótkowo… nic to… zakupię nowy zapas włóczek… się zmobilizuję do działania… na pewno!

Ciepłej nocy życzę!
Ja lecę poszukać kota, by mnie ogrzał :)
Ładnych snów!

słodki niedzielny uśmiech :)

2012-01-29T20:22:00.001+01:00

Jestem i znów się do Was uśmiecham :)
Za tyle ciepłych słów, koniecznie, ale to koniecznie wypada czymś się odwdzięczyć. I mam coś w zanadrzu, a właściwie na talerzu :)
Poczęstujcie się, proszę ciastem. Przeraźliwie słodkim, lepkim, wilgotnym, absolutnie cudownym! Idealnym, gdy naturalnej słodyczy trudno uświadczyć. Kocham to ciasto!

Ciasto libańskie.

10 dag wiórków kokosowych
2 szklanki kaszy manny
łyżeczka cynamonu
cukier wanilinowy
mały proszek do pieczenia
20 dag masła lub margaryny
szklanka mleka
2 szklanki cukru
łyżeczka soku z cytryny

Nagrzewam piekarnik do temperatury 180 stopni C.
Mieszam w misce kaszę mannę, wiórki kokosowe, cukier wanilinowy, cynamon i proszek do pieczenia. Dodaję masło lub margarynę oraz mleko, wyrabiam szybko, rozprowadzam na blaszce wyłożonej pergaminem. Kroję na niewielkie trójkąty.
Ciasto piekę ok 40 minut (do ładnego zrumienienia).
Ze szklanki wody, cukru i soku z cytryny gotuję syrop, a następnie odstawiam go do wystygnięcia.
Zalewam syropem upieczone ciasto, posypuję po wierzchu wiórkami kokosowymi.

Smacznego!

Po porcji ciasta libańskiego też się słodko do mnie uśmiechnijcie

Dobrej nocy!

pozdrawiam :)

2012-01-28T23:50:00.000+01:00

Jakie to miłe, że ciągle ktoś tu jeszcze zagląda.
Ja też wpadłam, może tym razem na dłużej niż chwilę…
z potarganą fryzurą (po niedzieli wybieram się do fryzjera),
głową ciężką od natłoku myśli i nadmiaru wina grzanego (też coś z tym zrobię – z niepotrzebnymi myślami znaczy, bo wina się nie wyrzeknę),
w sweterku ze sklepu (na drutach pusto, a stare swetry zrobiły się za duże, pamiętacie odchudzanie itp. – rzecz ciągle aktualna, swoją drogą),
ale za to w własnoręcznie wydrutowanych podkolanówkach,
z kotem na kolanach,
z Czyżykiewiczem śpiewającym cicho, że nic się nigdy nie zdarzyło
i dobiegającym z pokoi dzieci głośnym kaszlem (drugi tydzień… nienawidzę jak mi dzieci chorują!!!!!),
z podłogami, które powinnam dziś jeszcze umyć, ale tak strasznie mi się nie chce…

siedzę i znów na blogu piszę…

Uśmiecham się do Was, najpiękniej jak na chwilę obecną potrafię :)
Pozdrawiam bardzo ciepło.
Dobrej nocy.

najnudniejsza robótka na świecie…

2011-11-04T19:35:00.001+01:00

Dobry wieczór.
Zaopatrzywszy się w paczkę chusteczek i kubek herbaty z miodem i cytryną, wpadłam pokazać kolejne dziergadło. Dziergadło tak nudne, że miałam go szczerze dosyć już po kilku rzędach. Ale dobrnęłam do końca. I powstał szalik. Taki zwykły, gruby i długi zimowy szalik. Cudowny! Mięciutki, milutki, puchaty i w kolorach, które bardzo lubię. Uwielbiam ten szalik, czekam na zimowy spacer w nim :)

Włóczka – Himalaya Inci Yun (30 dag)
druty – 9 mm
Tę włóczkę polubiłam od razu :)

Miłego wieczoru piątkowego!
Pozdrawiam!

otulacz z kwiatkiem

2011-11-03T23:23:00.001+01:00

Jestem, żyję i cały czas coś na drutach dłubię, choć czasu za wiele na to nie mam, ale dłubię pracowicie :)

Dziś wracam z robótką, której ostatnio fragmencik zapodałam. Skończyłam ją już dawno, wreszcie mogę zaprezentować.
Otulacz mój nowy.
Fajny chyba. Z kwiatkiem (albo i bez) :)

Himalaya Padisah 20 dag,
druty 4,5mm

ps. tej włóczki dalej nie lubię i już!

oczka na drutach

2011-10-18T21:21:00.001+02:00

Z nitek, które miałam w domu nie było szans na wydzierganie czegokolwiek. Zero pomysłów, włóczki beznadziejne, w ogóle do kitu. A ja chciałam zacząć już, teraz, natychmiast, wykorzystać entuzjazm i zapał, chwycić wreszcie za druty, tworzyć rzędy oczek! Nie było wyjścia, udałam się do pasmanterii. Jakiejś dziwnej pasmanterii. Pasmanterii, w której czaiły się same trzeszczące i wstrętnie kudłate akryle. Najlepsze co tam sprzedawali to Himalaya Padisah. Pomyślałam – co prawda miałam nigdy więcej, ale w sumie dżdżownica nosi się chyba nienajgorzej (w sumie dawno jej na sobie nie miałam i więcej ona leży niż jest w użyciu, ale nic to… ), kolory są piękne i tak cudnie się układają, niech będzie, kupuję, lepsze to niż nic! No i wybrałam piękny czerwono-pomarańczowo-jakiś tam moteczek. Okazało się, że jest tylko jeden… wrrrr… za mało! No to wybrałam inny – odcienie niebieskiego. Wrrr… znów tylko jeden motek był. Brązów nie chciałam, zieleni podobnież. Został szary. Mieli motki dwa. No to zakupiłam – z 20 dag coś tam może zdziałam. Działam więc.

Początek idzie nawet ładnie. Zobaczcie.

Docelowo ma to być otulacz – komin. Co i kiedy wyjdzie… się okaże :)
Lubię mieć oczka na drutach. Oj jak mi tego brakowało…

Buziaki!

ot tak bez tytułu…

2011-10-17T22:10:00.001+02:00

Wiecie co? Fajnie znów aktywnie być na swoim blogu. Fajnie i już! I miło mi, że jesteście tutaj ze mną.
:)
Zacznę dziś od wczorajszych muffinek, o które Ann prosiła. Przepis na nie podawałam tutaj. Najczęściej z takiego przepisu na ciasto korzystam, zmieniam tylko dodatki, w zależności od tego na co mam ochotę, lub co znajdę w kuchni ;) Pyszne są, byle nie przedobrzyć z mieszaniem i czasem pieczenia. Muffinomaniaczką jestem i trudno! :)

W sprawie odchudzania… każdemu się uda, motywację tylko trzeba mieć odpowiednią :P Ja jeszcze muszę się zmotywować na 3 kg.

Zakupiłam dzisiaj włóczkę! Zaraz siadam do drutów!
Żeby było śmieszniej, jest to włóczka, o której kiedyś mówiłam, że nigdy więcej do rąk nie wezmę… Ale wezmę jednak i wydziergam coś praktycznego, małego i szybkiego, tak na dobry po długiej przerwie początek, o! Trzymajcie kciuki, by mi się nie odwidziało ;) W odcieniach szarości to będzie. Jutro może uda mi się jakieś zdjęcia choćby samej włóczce zrobić.
Pędzę więc do drucików.
Pa!
Cieplutkich snów!

desert rose

2011-10-16T20:10:00.001+02:00

Dobry wieczór. Głosem skruszonym i bardzo pokornym.
:)
Jestem. Nie wiem czy na długo, ale jestem.
Dziękuję za to, że zaglądacie, choć tu kurzem wszystko pokryte od dawna, dziękuję za troskę i wszelkie ciepłe słowa.
Wszystko u mnie w porządku, nie martwcie się. Powiem nawet więcej – dawno nie było tak dobrze :)
Żyję intensywniej niż kiedyś.
Czuję, że żyję.
Marzę.

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in vain
I dream of love as time runs through my hand

I dream of fire
Those dreams that tie two hearts that will never die
And near the flames
The shadows play in the shape of the man's desire

This desert rose
Whose shadow bears the secret promise
This desert flower
No sweet perfume that would torture you more than this

And now she turns
This way she moves in the logic of all my dreams
This fire burns
I realize that nothing's as it seems

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in vain
I dream of love as time runs through my hand

I dream of rain
I lift my gaze to empty skies above
I close my eyes
The rare perfume is the sweet intoxication of the love

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in vain
I dream of love as time runs through my hand

Sweet desert rose
Whose shadow bears the secret promise
This desert flower
No sweet perfume that would torture you more than this

Sweet desert rose
This memory of Eden hearts and souls
This desert flower
This rare perfurme is the sweet intoxication of love

Niemalże zakończyłam akcję pt. “Odchudzanie”. Potrzebuję nowych sweterków. Wezmę się do roboty, wezmę, nie wiem kiedy, ale wezmę
Uczucie nieziemskie zabrać do przymierzalni spódnicę w rozmiarze mniejszym niż zwykle i nagle okazuje się, że trzeba jeszcze mniejszą :)

Niedawno z pieca wyjęłam muffiny. Absolutnie cudowne. Muszę więc jeszcze dziś poćwiczyć Callanetics. Ale jak tu wstać, gdy na kolanach właśnie rozłożył mi się Kić…
Rozpuszczony ten mój Kot jak mały diabeł. Niedługo minie rok odkąd jest w naszej rodzinie. Nadal nie rozumiem jak mogłam kiedyś żyć bez niego :)
Kot mruczy, a ja literkami Was pozdrawiam.
Dobrej nocy.
Buziaki.

na poprawę humoru… ciasto oczywiście :)

2011-08-12T19:56:00.001+02:00

Według ludowych przesądów są takie dni, kiedy kobieta nie powinna się absolutnie za nic zabierać, bo i tak się nie uda.
W związku z tym siedziała kobieta cały ranek spokojnie na tyłku (nie licząc małej porcji ćwiczeń na nogi i masażu tychże nóg, kiedy to stała bądź leżała) i odpoczywała po dwudniowym gruntownym sprzątaniu mieszkania.
Luzik totalny i relaksik.
Ale kiedy kobieta ma za dużo wolnego czasu, zaczyna rozmyślać i wymyślać. No i dotarło do kobiety, że jest wciąż zdecydowanie za gruba… Milion krytycznych spojrzeń w lustro… milion krytycznych myśli… jedna wielka depresja kobietę dopadła.
Całe popołudnie nadal na tyłku siedziała, ale już w załamce zamiast relaksu… hiper mega załamce…
Tak koło 16 wkroczyła kobieta do kuchni.
Najlepszy sposób na depresję?
Upiec ciasto!
Zupełny brak logiki i szaleństwo.
Nie szkodzi.
Uwielbiam ten torcik.
:)

Torcik (prawie) w zgodzie z dietą, której się trzymam. Słodki i pyszny.
Zadowolił mnie jeden kawałek.
A po nim godzinka Callaneticsu :)
Życie znów jest ok, ale odchudzam się nadal, jeszcze bardziej intensywnie. I już!

Torcik orzechowy.

ciasto:

4 jajka
12 dag cukru (ja używam fruktozy)
1 czubata szklanka mielonych orzechów
1 łyżka mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia

Nagrzewam piekarnik do temperatury 175 stopni C.
Tortownicę o średnicy 24 cm wykładam pergaminem.
Ubijam jajka z cukrem (fruktozą), gdy masa jest puszysta dodaję pozostałe składniki, wlewam do tortownicy, wkładam do pieca.
Piekę ok 40 minut. W tym czasie przygotowuję krem.

krem:

4 żółtka
8 dag cukru (fruktozy)
1 łyżka mleka
15 dag masła

Do rondelka wkładam fruktozę, żółtka i mleko. Podgrzewam cały czas ubijając aż zrobi się dosyć gęsty krem (ostrożnie, bo chwila nieuwagi i może powstać jajecznica).
Do gorącego kremu wrzucam po kawałku masło (nadal ubijając nieprzerwanie).
Odstawiam do wystudzenia.

Upieczone i wystudzone ciasto przekrawam na pół (jako, że dziś ten właśnie dzień, kiedy kobieta nic robić nie powinna – widać na zdjęciu jakie wyczucie połowy miałam krojąc… :)), przekładam kremem, jakoś tam dekoruję i gotowe!

Słodkie ciasto na poprawę humoru :)
Smacznego!

żyję, jakby ktoś się pytał… :)

2011-07-23T20:26:00.001+02:00

wypadłam z blogowego życia
powroty są trudne, nie wychodzi mi pisanie choć co jakiś czas próbuję
no nie wychodzi i już
tym bardziej, że…

nie dziergam
nie mam pomysłów, czasu, ochoty, sama nie wiem czego jeszcze
no nie chce mi się i już
wpadłam w inny trans, a może to już obsesja… otóż
(nic nowego)
odchudzam się intensywnie
dieta, masaże, ćwiczenia, peelingi, cuda niewidy itp.
ale wreszcie widzę efekty
i zaczynam być zadowolona
choć do pełni szczęścia mi daleko….
nadal rozpieszczam Kota
miziam się z nim ile tylko się da
a Kot łazi za mną krok w krok
gdzie ja tam on, a jak mnie nie widzi to miauczy okropnie, aż się boję myśleć co wyrabia jak wychodzę z domu
ale to miłe - choć jedna istota nie może beze mnie żyć
mówiłam już, że kocham mojego Kota? :)
dzieci zasugerowały mi niedawno iż pora zmienić status z “nadgorliwa mamuśka” na “starsza pani z kotem”
tak też chyba uczynię :)
ogólnie rzecz ujmując leniuchuję
szczególnie w ostatnim tygodniu
ale to się wkrótce zmieni :)

a na koniec mam oczywiście coś pysznego!

całe przedpołudnie zachwalałam dziś kuzynce moją dietę
jaka to ona skuteczna, zdrowa, fajna i w ogóle
namawiałam ją i namawiałam
a po południu…

nie ma to jak przykładem poświecić….

upiekłam ciasto
nie mające z dietą nic wspólnego

ale za to jakie dobre! :)

poczęstuj się, proszę
(niech mniej dla mnie pozostanie…)
:)

przepis wzięłam od Liski
cudownie pyszny przepis
jak zwykle :)

buziaki ślę
przyjemnego sobotniego wieczoru
pozdrawiam
:*

sunday (with cat)

2011-06-05T23:40:00.001+02:00

dlaczego weekend mija tak szybko?
ledwo się człowiek w piątek po południu położy,
natychmiast obok albo i na człowieku
znajdzie się Kot,
zacznie człowiek Kota głaskać
i nagle okazuje się,
że już niedziela wieczór…
a tak słodko było…

A co poza tym, że miziam się z Kotem?

nic nowego wartego pokazania nie gotuję i nadal się odchudzam (efekty marne)
po raz milionowy upiekłam dziś kremówkę kardynalską (zniknęła jak zwykle błyskawicznie, nie nadążałam z krojeniem… szok… dla ścisłości – sama ledwie spróbowałam, bo to odchudzanie nieszczęsne… :))
systematycznie robię peeling z kawy i wcieram różne inne dziwne mazidła, coby nikt babcią mnie nie nazwał, gdy na plac zabaw z małą dziewczynką pójdę :)
nie brałam ostatnio drutów do rąk, ale już zaczęłam myśleć o zakupie bawełny, bo chce mi się coś letniego udziergać, jestem na dobrej drodze, aby wrócić do robótek
pamiętacie moją opuchniętą i bolącą kostkę u prawej nogi sprzed kilku miesięcy? nareszcie przestała puchnąć, wczoraj to zauważyłam, że nie boli i jest ok (u lekarza oczywiście nie byłam)
za to zatoki utrudniają mi życie ile się da (na dwa dni przed każdym deszczem dają o sobie znać – za barometr mogę robić…)
i coraz bardziej marzę o wakacjach, a Wy? :)

dobrej nocy
śpijcie i śnijcie o czymś ładnym
buziaki

kawowy przepis. na skórę jak jedwab.

2011-05-29T22:14:00.002+02:00

Dziś na moim blogu będzie coś, co na pewno znacie. Sama znam od dawna, ale jakoś na długo zapomniałam, że znam.
Kilka dni temu wpadłam w obsesję na punkcie zadbania o siebie. Silna presja, że muszę COŚ ze swoim wyglądem szybko zrobić przypomniała mi o najlepszym domowym specyfiku do ciała. Efekty natychmiastowe. A samopoczucie po tym jakie fajne…
Podobno dobrze działa na cellulit. Nie wiem nic na ten temat, wiem natomiast, że ciało staje się od razu jedwabiste i pasuje mi to szalenie.
Róbcie peeling kawowy! Róbcie! Jest rewelacyjny!

Peeling z kawy.

4 łyżeczki kawy
2 łyżki oliwy
1 łyżka cukru
1 /2 łyżeczki cynamonu

Zaparzyć kawę, odcedzić, wystudzić. Ja używam fusów z ekspresu (po parzeniu 2 filiżanek kawy), jakoś nie podoba mi się wizja marnowania naparu.
Wymieszać fusy z oliwą, cukrem i cynamonem. Nakładać na ciało, mocno masować przez co najmniej 10 minut. Spłukać.
Powtarzać dwa razy w tygodniu.

Po takim zabiegu skóra jest cudownie gładka aż chce się głaskać i głaskać i głaskać…

Uwielbiam ten peeling.
Tak jak i kawę.

Buziaki 4U :*
Pozdrawiam!

krótki wpis z piosenką w tle…

2011-05-28T23:44:00.000+02:00

Nadal nie mogę niczym wydzierganym się pochwalić. Nowości u mnie brak. To, co kiedyś tam dawno temu zaczęłam (zielone takie) nie będzie na pewno dokończone - przestało mi się podobać, przejdzie w stan nieistnienia.
Ostatnimi czasy mój jedyny kontakt z włóczką ma miejsce podczas prucia nienoszonych rzeczy. Wyrzuciłam wszelkie sentymenty precz. Zrobiłam generalny przegląd szafy. Bez żalu pozbywam się odzieży, o której wiem, że jej nigdy nie założę.
Cudne uczucie tak na chłodno zaprowadzać porządek.
Dobrze wiedzieć czego się naprawdę chce, a czego zdecydowanie nie.

…sama siebie pytaj,
siebie,
tak dokładnie,
czego chcesz od życia,
siebie pytaj zawsze…

Dobrej nocy.

po małej przerwie…

2011-05-15T16:15:00.001+02:00

Wracam do blogowego życia.
Nie było mnie ostatnio na własnym blogu, bo… awaria starego komputera, brak czasu, brak natchnienia, totalne lenistwo itp. Bywałam oczywiście w necie i na Waszych blogach, ale twórczość własna nie bardzo mi szła. Tym bardziej, że nadal kiepsko u mnie z robótkowaniem, kulinarnie też nie szaleję (intensywnie się odchudzam).
Ale jestem już .
Piszę w jakiejś dziwnej wersji Windows Live Writer’a, znaczy innej niż miałam na starym komputerze. Trochę obco się w związku z tym tutaj czuję i trochę nie mogę się odnaleźć. Nie wiem jak mi edycja tego wpisu wyjdzie, czy w ogóle mi wyjdzie, ale próbuję, bo już tęsknię za aktywnym uczestnictwem w blogosferze.

W podziękowaniu za wszelkie miłe słowa, które w tym czasie do mnie różnymi drogami napływały, przynoszę przepis na coś bajecznie dobrego, bezproblemowego, szybkiego i bardzo efektownego.

Przepis Tadeusza na kremówkę kardynalską.

Koniecznie, ale to koniecznie musisz go wypróbować!

Nie jest to moje najnowsze odkrycie. Już parę lat temu po raz pierwszy ciasto to upiekłam.
Ostatnio robię regularnie i za każdym razem głupio się dziwię jak to szybko znika.
Najulubieńsze chyba ciasto moich dzieci.
Niestety nie potrafię tego apetycznie sfotografować… no nie potrafię i już.
Ale smak jest boski, zapewniam! Nawet jeżeli bezowa pianka coś siądzie, to bez znaczenia.

Nie zastanawiaj się! Piecz czym prędzej! Warto!

Pozdrawiam ciepło w paskudną deszczową majową niedzielę.
U Was też taka kiepska pogoda?

Buziaki! Pa! :*

ciasto orzechowe

2011-04-26T17:54:00.001+02:00

Co zrobić z dziesięcioma białkami pozostałymi po pieczeniu babki i mazurków?
Pyszne ciasto orzechowe, takie jak to:

Białkowe ciasto orzechowe.

10 białek
szklanka cukru
25 dag mielonych orzechów
15 dag bakalii
10 dag posiekanej czekolady
3 łyżki tartej bułki

Nagrzewam piekarnik do temperatury 180 stopni C.
Białka ubijam na sztywną pianę, pod koniec stopniowo dodaję cukier.
Mieszam pianę z orzechami, bakaliami (głównie jest to żurawina), czekoladą i bułką tartą.
Przekładam ciasto do wyłożonej pergaminem tortownicy (o średnicy 26 cm)
Piekę ok 40 minut.
Po wystudzeniu polewam czekoladową polewą.

Polewa czekoladowa.

2 łyżki margaryny
2 łyżki kakao
4 łyżki cukru
2 łyżki śmietany

Margarynę roztapiam z cukrem i kakao. Dodaję śmietanę energicznie mieszając, podgrzewam do połączenia składników. Gorącą polewam ciasto.

Smaczne i proste. No to wypróbuj, białka niekoniecznie muszą być od babki czy mazurków :)

Miłego poświątecznego wieczoru,
pozdrawiam.

świąteczne ciasta… i zajączki :)

2011-04-25T16:23:00.001+02:00

Karmelku :) ale mnie zaskoczyłaś tymi zajączkami! Faktycznie po jednej serwetce sobie szły, o proszę bardzo, właśnie tak, mam te zdjęcia jeszcze :)

Zdążyłam też sfotografować resztkę mazurka kajmakowego zanim go pożarliśmy :) Oj jaki on był cudnie dobry… jako pierwszy znikł, oj szkoda, szkoda… (ale nadal nie wiem, czy lepszy od paschy :P)

Mój drugi ulubiony mazurek (pomarańczowy) jeszcze jest (dzieci coś średnio się za niego łapią – no i dobrze!). To poczęstujcie się, proszę :)

Mamy jeszcze paschę, dokładnie taką jak w tamtym roku, niebiańsko smaczną ;)
Mamy jakąś resztkę najcudowniejszej jaka może być świątecznej babki (ależ ja tam wstawiłam kiepskie zdjęcie… no i nie będę miała lepszego na razie… pozostałości mało fotogeniczne są…).
Mamy jeszcze jedno ciasto, któremu poświęcę odrębny wpis :D

Dobrze, że nie wprowadziłam w życie wszystkich swoich słodkich pomysłów, bo zdecydowanie nie dalibyśmy im rady :)

Lany poniedziałek mija równie przyjemnie jak wczoraj. Ale żal, że jutro trzeba wrócić do rzeczywistości…

Pozdrawiam ciągle świątecznie i z uśmiechem i lecę z dziećmi zagrać w jakąś grę planszową. No może wcześniej kawę zrobię. I kawałek pomarańczowego na talerzyk nałożę… :)
Pa pa.

wielkanocne pozdrowienia

2011-04-24T23:47:00.001+02:00

Zacznę dziś od staroci. Staroci, które już pokazywałam na starym blogu, ale jestem z nich tak dumna, że muszę je odświeżyć :)
Zrobiłam w życiu dwie serwetki na szydełku. Serwetki do koszyków rzecz jasna. Z tego co pamiętam robiło się je szybko, łatwo i przyjemnie, ale jakoś na tych dwóch poprzestałam. Nie potrzebuję już chyba więcej. Te dwie mi wystarczą. Lubię je bardzo :)

Buzia mi się dziś śmieje jak dawno się nie śmiała.
Cudownie, cudownie jest spędzać Wielkanoc w swoim domu! Bez pośpiechu, bez kilometrów w samochodzie. Nasze własne Święta. Moje i dzieci (+ Kot). Z naszymi własnymi smakołykami i naszym pomysłem na spędzenie czasu. Nareszcie!!! :)
Leniwie wstaliśmy, leniwie i na luzie zjedliśmy śniadanie, leniwie w ciągu całego dnia robiliśmy to, na co mieliśmy ochotę.
Wspaniały świąteczny dzień. U Was mam nadzieję podobnie.
Dziękuję za wszystkie życzenia. Życzenia się spełniają. Jest pięknie :)
Miłego świętowania w dniu jutrzejszym!
Pozdrawiam zastanawiając się co jest smaczniejsze – pascha, czy mazurek kajmakowy (w ciągu całego dnia nie udało nam się z chłopakami tego ustalić :D)
Buziaki :* :)

Wesołych Świąt!

2011-04-23T17:58:00.001+02:00

Niech Wam będzie wiosennie, słonecznie, świątecznie.
Niech Wasze oczy cieszą kolorowe pisanki, lukrowane babki, cukrowe baranki.
W Śmigus-Dyngus woda niech się na Was leje.
Niech ten czas przyniesie uśmiech i nadzieję.

Radosnych Świąt Wielkanocnych!

weekendowy poranek

2011-04-16T09:41:00.001+02:00

Lubię sobotnie poranki. Poranki bez pośpiechu, poranki gdy w szlafroku i bez makijażu robię kawę (no kiedy wreszcie będę mogła ją pić na balkonie???), leniwie przygotowuję śniadanie, wołam dzieci. Siadamy przy stole, a o bose stopy wystające spod pidżamy ociera się kot. Dzieci zaczynają się szturchać i kłócić (bo Tomek wziął masło właśnie w chwili, gdy Jasiek miał po nie sięgać), kot coraz intensywniej dopomina się o uwagę, słońce tak cudnie świeci za oknem… Śmieję się do swoich myśli.
Jest tak domowo, tak weekendowo, tak przyjemnie… niech zawsze będzie sobota! :)

Kiedyś nie lubiłam weekendów ani Świąt.
Teraz czekam na nie niecierpliwie.
Te najbliższe Święta będą inne niż wszystkie do tej pory.
Po raz pierwszy spędzę je tylko z dziećmi.
Po raz pierwszy będzie z nami Kot.
Po raz pierwszy nigdzie nie jedziemy, zostajemy w swoim własnym domu.

Dziś wreszcie zaczynamy świąteczne przygotowania.
Mamy ostateczną listę smakołyków, które przygotujemy (jak nic przytyjemy po 5 kg, ale nie szkodzi – do wakacji zdążymy schudnąć :) ), mamy wstępny plan co będziemy robić, nie mamy tylko porządku w mieszkaniu. Biegnę więc sprzątać, sprzątać, sprzątać (choć bez przesady, wiadomo wszak, że “tylko nudne kobiety mają idealnie posprzątane mieszkanie”).
Potrzebuję pilnie buldożera, by odgruzować pokoje moich chłopców. Ktoś ma może na zbyciu? :)

Miłej soboty!
Pozdrawiam.

Kić

2011-04-13T22:55:00.001+02:00

“ Rzuć wszystko i chodź się poprzytulać” – wielokrotnie każdego dnia miauczy do mnie Kot.
Rzucam więc wszystko i lecę głaskać to mięciutkie, milutkie, mruczące rozkosznie futerko w nieskończoność. No bo jak tu się takiemu oprzeć, no jak?

Robótka leży odłogiem, prawie o niej zapomniałam… chyba mi się już nie chce tego zielonego dłubać :( Nawet do pasmanterii wczoraj polazłam po bawełnę jakąś, aby tamto w głębszy kąt wcisnąć, a coś letniego nowego zacząć… niestety żaden kolor bawełny mi nie pasował, wyszłam ze sklepu z pustymi rękami (nie do pomyślenia!!!). Co jakiś czas biorę zielone zaczęte do rąk. Natychmiast wtedy pojawia się Kić. Dziergadło idzie w odstawkę, wolę się z Kiciem miziać…

Kiedyś coś włóczkowego skończę i pokażę. Obiecuję.
Na razie (chwilowo) nie po drodze mi z drutami.

A kota mam cudnego i już! :)

Dobrej nocy.

dzień czekolady

2011-04-12T20:26:00.001+02:00

Nie jestem zagorzałą fanką czekolady. Zazwyczaj przechodzę obok niej bardzo obojętnie. Wszyscy już wiedzą chyba, że od czekolady krówki wolę :)
Czasami miewam jednak napady czekoladoholizmu. Napady nie do ogarnięcia. Wtedy muszę i już!
Najczęściej jem czekoladę gorzką, lubię też takie z dżemowym rodzajem nadzienia, bardzo lubię chyba wszystkie rodzaje czekolady Lindt.

Bywa, że zagryzam śledzie czekoladą… bywa, że natychmiast po kawałku czekolady korniszona muszę… bywa tak, bywa :)

Dziś od samego rana marzył mi się kubek gęstej ciepłej czekolady… Taki jak w pijalni Wedla, albo i lepszy…
Ledwo po powrocie do domu zrzuciłam buty i kurtkę, zachciankę spełniłam :)

Rozpuściłam i mocno podgrzałam połowę czekolady mlecznej i ciut mniej niż połowę czekolady gorzkiej w śmietance 30 % (ilość trudna do określenia, kontrolowałam na bieżąco smakując), dodałam szczyptę chili i gotowe! Moje siódme niebo smakuje dziś czekoladą, cudowną aksamitną gęstą czekoladą! Jeszcze chcę…

Nietrudno się domyślić jaki film zaraz sobie włączę, prawda? :)
Jeden z moich ulubionych.

Czekoladowych snów!
Pozdrawiam.

dziś pijemy!

2011-04-10T18:19:00.001+02:00

Pozostajemy w nastroju słodkim i uśmiechniętym jak wiosenne żółciutkie słonko, za którym tęsknię coraz goręcej (niech ta wichrowatość zza okna wreszcie spada!!!!).
Na moim blogu siedzimy dziś wygodnie – ja z kiciem rozłożonym na kolanach w sposób taki, że ledwo mogę pisać, ale on tak uroczo śpi i tak cudnie się tuli, że za nic ale to za nic go nie zrzucę, wręcz przeciwnie, głaszczę go co chwilę za uchem bądź pod brodą, tak, jak lubi najbardziej… Ty siedzisz w swoim krześle, fotelu, łóżku, a może jeszcze czymś innym… mniejsza o to… ważne, że tu ze mną jesteś… wiesz, lubię Twoje odwiedziny. Rozmawiamy. Literkami mówię – Ty literki czytasz. Uśmiechamy się do siebie. Fajnie, prawda?

Poczęstuj się, proszę.
Dziś pijemy.
Niekoniecznie za błędy.
Może wypijmy za szczęście, którego zawsze miałam w życiu więcej niż rozumu :)
Ukręciłam w piątek ajerkoniak.
Lubisz? Bo ja jestem uzależniona oczywiście… :):):)

Ajerkoniak.

5 żółtek
1 szklanka cukru
1 cukier wanilinowy
1 puszka niesłodzonego mleka skondensowanego
1/2 szklanki spirytusu
1/2 szklanki wódki

Ucieram bardzo dokładnie żółtka z cukrem i cukrem wanilinowym.
Dodaję powoli mleko i miksuję długą chwilę.
Bardzo powoli, cały czas mieszając wlewam spirytus, a następnie wódkę, nadal ucieram.
Wlewam ajerkoniak do butelki, korkuję i wstawiam do lodówki najlepiej na kilka dni.
Co jakiś czas (często…) próbuję, czy aby na pewno dobry wyszedł.
Z każdą próbą okazuje się, że jest coraz lepszy, doskonały, idealny wręcz i mam ochotę na częstsze próbowanie…
Uwielbiam ajerkoniak.

Niedzielne buziaki!
Pozdrawiam :)

rogaliki, które uzależniają…

2011-04-09T20:17:00.001+02:00

Przez pół dnia myślałam dziś jakie ciasto upiec na niedzielę. Wzięłam do ręki stary zeszyt z przepisami. Zaczęłam kartkować. Uśmiechnęłam się. Chwilę potem wyjęłam stolnicę.
Uwielbiam małe rogaliki! Musiałam je zrobić!

Rogaliki z ciasta serowego.

25 dag margaryny
25 dag mąki
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
25 dag twarogu
marmolada lub powidło lub inne dowolne nadzienie
cukier puder do posypania

Margarynę siekam z mąką i proszkiem do pieczenia. Dodaję twaróg, zagniatam szybko ciasto.
Ciasto dzielę na 6 części. Kolejno każdą część wałkuję na posypanej mąką stolnicy, kroję na trójkąty, nakładam marmoladę lub powidło, zwijam formując rogaliki.
Piekę na wyłożonych pergaminem blachach w temperaturze 180 stopni C (termoobieg) przez ok 15 minut.
Po wyjęciu z pieca posypuję cukrem pudrem.

Niestety pierwsza porcja ma silną tendencję do znikania zanim upiecze się następna… :)

Następna porcja znika równie szybko. Te rogaliki naprawdę uzależniają…
A ja znów siedzę i myślę co na niedzielę zrobić słodkiego :)

Pozdrawiam!

oj ten Jaś…

2011-04-07T22:05:00.001+02:00

Spokojny leniwy wieczór. Siedzimy w kuchni przy stole, rozmawiamy przy akompaniamencie uderzającego o szyby deszczu. Piję herbatę, dziecko kończy jeść kolację.

“Jasiu zrobiłeś zadania na jutro…” – bardziej stwierdziłam niż zapytałam.
”No jedno mi zostało.”
”Jakie?”
“Z polskiego.”
Nie zabrzmiało to dobrze…
“Co masz na zadanie z polskiego?”
”Wypracowanie z dialogiem.”
”Co???! Na jutro???! Na jaki temat?”
”Nie wiem… ale sprawdzę.”
”Kiedy to miałeś zadane?”
”Jakiś tydzień temu.” - ze stoickim spokojem dziecię odpowiada.
”Tydzień temu???! Widzisz która jest godzina???!”
”20.45”
Cudna pora na pisanie wypracowania z dialogiem na temat nieznany… nie ma to jak na wszystko zawsze mieć czas…

Zamorduję kiedyś moje młodsze dziecko…
Ciekawe co by było gdybym o lekcje w ogóle nie zapytała…

Przed chwilką przyniósł mi opowiadanie do sprawdzenia.
“Może być?”
”Sam to wymyśliłeś teraz?!” – zdecydowanie zbyt dobre i zbyt szybko napisane mi się wydało… powinien siedzieć nad tym do północy, tak żeby miał nauczkę!
”No. Może być? Bo specjalnie tak napisałem, żeby wkleić tą kartkę do zeszytu zamiast przepisywać.”

Zamorduję go kiedyś… normalnie zamorduję…
Chociaż może jednak nie… ;)
Zobaczcie podstawkę pod wielkanocne jajka, którą zrobił na zajęciach z ceramiki.

Oj ten Jaś…
Najbardziej kochany na świecie Jaś :)

Dobranoc.

czas się zrobić na zombi…

2011-04-05T23:38:00.002+02:00

“A wie pani jaka nasza babka od angielskiego jest beznadziejna?”
”Oj tam zaraz beznadziejna… na pewno nie jest taka tragiczna.”
”Jest. Wymyśla słówka z kosmosu i wielkie oczy robi i mówi –jak takich podstaw możecie nie znać, a słówka naprawdę no naprawdę z kosmosu.”
”No jak się czegoś nie zna, to wszystko wydaje się z kosmosu.”
”I w dodatku mówię pani jak ona wygląda!”
”No ciekawa jestem bardzo jak.”
”Jak zombi z amerykańskich horrorów!”
”A czemu akurat jak zombi?”
”Bo chodzi w takich ciuchach. I jeszcze takie krrrreski sobie robi na powiekach, takie krrreski! No normalnie zombi!”

Do tego momentu jakoś się trzymałam w rozmowie z uczennicą klasy maturalnej, ale usłyszawszy o krrrreskch i zombi nie dałam rady. Wybuchnęłam niepohamowanym i bardzo niepedagogicznym śmiechem.
Ciekawe ile osób o mnie myśli, że jestem jak zombi… :)

Następnego dnia malowałam oczy, kiedy do pokoju weszło młodsze dziecię.
“Jasiu czy ja czasem nie wyglądam jak zombi?”
”"No trochę.”
”Dzięki synu.”
:):):)

Dziś znów miałam lekcję z maturzystką.

”A wie pani co się stało???”
“Co takiego?”
”Nasza pani od angielskiego przyszła do szkoły w jakiejś kurtce zamiast tego płaszcza jak z cmentarza!”
”No bo ciepło się zrobiło, to ładnie się ubiera.” :)
”A krrrechy dalej jak zombi o!”
:):):)

Ilekroć kredkę do ręki biorę od razu się zaczynam śmiać i myślę “Czas się zrobić na zombi“ :) Ręka mi się trzęsie od śmiechu, kot przeszkadza i mamy cud cmentarną postać z horroru…
Dobrze, że lubię horrory :)
Maturzystkę też lubię i mam nadzieję, że nigdy się nie dowiem co na mój temat opowiada :)
Oh ci uczniowie! :)
My też tacy byliśmy, prawda? :)

dobrej nocy!

zebra bez porażki

2011-04-03T23:55:00.000+02:00

3 kwietnia to moje własne prywatne wymyślone święto. Święto wszelkich życiowych porażek i błędów. Może brzmi dziwnie i przygnębiająco, może… ale potrzebuję takiego święta i już!

Upiekłam z tej okazji ciasto.
Idealne wydawało się takie, które zawsze, ale to zawsze w moim wykonaniu było porażką nad porażki. Jedyne ciasto, które nigdy mi nie wyszło bez ogromnego zakalca, niezależnie z jakiego przepisu bym nie piekła. Dziś się mi udało!!!! Tak na przekór memu świętowaniu :)

W ogóle się do niego nie przykładałam, bo po co, skoro i tak miało nie wyjść… Zrobiłam ot tak od niechcenia… a po rozkrojeniu najpierw wielkie oczy, a potem się mi gębusia do niego śmiała, że ho ho :):) Moje święto odczarowało mi zebrę :) To ja może więcej głupot będę na przyszłość w tym dniu robiła, niech mi się błędy ładnie naprawiają ;)

Zebra.

3 jajka
1,5 szklanki cukru
cukier wanilinowy
1 szklanka oleju
3 szklanki mąki
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1 szklanka wody

2 łyżki kakao
2 łyżki mąki

Nagrzewam piekarnik do temperatury 200 stopni C. Tortownicę o średnicy 24 cm wykładam pergaminem.
Ucieram jajka z cukrem, cukrem wanilinowym i olejem, dodaję mąkę, proszek do pieczenia i wodę, dokładnie mieszam.
Ciasto dzielę na dwie równe części. Do jednaj dodaję kakao, do drugiej 2 łyżki mąki.
Nakładam naprzemiennie po łyżce ciasta na środek tortownicy.
Piekę ok 1 godziny (sprawdzam patyczkiem, ewentualnie nakrywam wierzch papierem, by się nie spalił).
Najpierw studzę w piecu, potem delikatnie wyjmuję, kroję i okazuje się, że jest zakalec jak ta lala :) Dziś było inaczej!!!!!!! Hura! :):)

Poczęstujcie się proszę moim po raz pierwszy w pełni udanym ciastem w paski :)

Smacznego!

jak szaleć to szaleć… znów czekoladowo :)

2011-03-31T23:30:00.001+02:00

Siedzimy u koleżanki w salonie, pijemy kawkę, plotkujemy w najlepsze. Nagle Besia wybiega do kuchni. Wraca z bajecznie wyglądającym talerzem. Jestem w szoku, bo zawartość talerza to już na pierwszy rzut oka domowy wypiek, a koleżanka jak sama zawsze twierdzi nie bardzo się w kuchennych sprawach odnajduje.

”Co to jest? Sama piekłaś??? Ale to dobre!”
Besia zaczyna się śmiać.
“No sama. A przepis na to mam od ciebie.”
”Jak to ode mnie??? W życiu czegoś takiego nie robiłam.”
”Od ciebie! Kiedyś jak u ciebie byłam to mi dałaś ten przepis.”
”Nic takiego nie robiłam nigdy!”
“Pokazać ci tą kartkę z przepisem?”
”Pokaż, niemożliwe, że to ode mnie.”

Niemożliwe okazało się pewne…
Przepis co prawda wydrukowany, ale zawiera moją ręką pisany nagłówek :)
Wydrukowałam ponad dwa lata temu. Gdyby nie Besia pewno nadal by leżał niewypróbowany… jak dobrze dzielić się przepisami :)

Wpadłam w trans łakociowy. Upiekłam dziś i ja. Jak szaleć to na całego…

Czekoladowo-orzechowe batoniki.

9 dag masła
10 dag herbatników
2 tabliczki czekolady mlecznej
1/2 tabliczki czekolady gorzkiej
7 dag wiórek kokosowych
15 dag orzechów
puszka słodzonego mleka skondensowanego (ok 40 dag)

Masło roztopić, ciastka rozkruszyć, czekoladę grubo posiekać, orzechy posiekać drobno.
Kwadratową blaszkę wyłożyć pergaminem, wylać na nią równomiernie masło. Na wierzch wysypać warstwę ciastek, na nich rozłożyć czekoladę, następnie wiórki i orzechy. Całość polać mlekiem skondensowanym, tak by równo przykryło wszystko.
Piec w piekarniku nagrzanym do temperatury 180 stopni C ok 40 minut. Po wyjęciu z pieca wystudzić (najlepiej jeszcze potem potrzymać trochę w lodówce), następnie pokroić na kwadraty.

Smacznego :)

czekoladowa pokusa

2011-03-29T19:05:00.001+02:00

Postanowienia są po to, żeby je łamać! Przynajmniej moje.
Miałam piec tylko w weekendy...
Dziś rano coś mnie podkusiło, by kupić małą drożdżówkę. Była tak ohydna w smaku, że normalnie musiałam odreagować. Po powrocie z pracy, nakarmieniu dzieci i kota, nie zastanawiając się ani chwili rozgrzałam piekarnik…
Zrobiłam coś dobrego. Co prawda nie drożdżowego, ale upiekłam i już!

Smak czekolady już od wczoraj za mną chodził… z błyskiem w oku poddałam się pokusie :)

Przepis mam od wielu lat, korzystam jak sobie przypomnę, zdecydowanie za rzadko. W książce Agnieszki jest cudne zdjęcie jak powinno to ciacho wyglądać. Ja moje dziś piekłam odrobinę zbyt długo, ale i tak pyszne jest! :)

Ulubione ciacho Agnieszki, G. Armaniego i Anusiaczka :)

po tabliczce gorzkiej i mlecznej czekolady
14 dag masła lub margaryny
4 jajka
8 dag cukru pudru
6 dag mąki

Nagrzewam piekarnik do temperatury 200 stopni C.
Czekoladę rozpuszczam z masłem, odstawiam do wystudzenia.
Foremki smaruję tłuszczem, wykładam pergaminem.
Jajka chwilę ubijam z cukrem, mieszam z mąką, miksując wlewam czekoladę.
Wypełniam masą foremki, wkładam do pieca na ok 15 minut – raczej mniej niż więcej. Trzeba pilnować, a nie bawić się z kotem, efekt będzie wtedy jak należy – płynny w środku ;)
Tak czy inaczej ciacho jest pyszne – POLECAM!

To porcja na 4 osoby. Ja, dwójka dzieci i kot = 4, ale jako, że Joszko takich specjałów nie bardzo… została mi jedna porcja. Może wpadniesz? :)
Zapraszam gorąco!
Miłego wieczoru!

nowe buty…

2011-03-28T23:09:00.001+02:00

Nie umiem chodzić w płaskich butach. Nie umiem i już! Jedyny wyjątek to gumowe klapki japonki, które wcale się nie liczą.
Mój but musi mieć obcas. Im wyższy tym lepszy. Szpile uwielbiam!

Potrzebowałam nowych butów. Nie mogły to być szpilki, a wzrok tylko na takowe mi wędrował, tylko takie mi się podobały, tylko takie chciałam mierzyć (i kupować). Miały być wygodne do spacerów, nie bardzo wycięte i raczej uniwersalne. Zdecydowanie nie płaskie, żadne baleriny, żadne obcasiki jak dla starszej pani… Byłam bliska załamania, bo wszystko co przymierzyłam (poza szpilkami rzecz jasna) okazywało sie BE.

Wczoraj w desperacji dokonałam zakupu. No bo w końcu ileż można chodzić w kozakach??? Jakoś tak nisko się w nowych butach czuję (obcas 6 cm), ale całkiem są ok (chyba)… musiałam obfotografować, żeby lepiej widzieć :) Chodzi się w nich fajnie. A jutro nastąpi premiera w terenie. Zobaczcie.

Moje nowe buty:

Myślę, że koturny w sumie nie są takie złe :)
Dobranoc.

kot w worku

2011-03-26T18:52:00.001+01:00

W momencie kiedy zdecydowałam, że przygarnę do domu kota od kolegi, nie miałam pojęcia jak mój egzemplarz wygląda. Zawsze gdy myślałam o własnym kocie, oczami wyobraźni widziałam osobnika takiego jak Henek – kot mojego taty. Takie umaszczenie najbardziej mi się zawsze u kotów podobało, mój miał być taki sam.

Dzień przed pierwszym spotkaniem z moim osobistym kociakiem zadzwonił kolega.
“Ale ty właściwie chcesz kotkę czy kocura?”
“Kocura!”
“O jak dobrze! Nie muszę ci kłamać i kitów wciskać, że to kotka, dwa kocury mam właśnie. To którego chcesz, jeden jest bury, a drugi popielaty, tylko już, bo jednego dziś zawożę do Tarnowa”
“A który ładniejszy?”
“Obydwa ładne”
Chwilę się wahałam. No jak mogę zadecydować, skoro nie widzę??? A jak mi się nie spodoba???
“Niech będzie popielaty”

Nie wiem czemu wybrałam popielatego, skoro Henek jest bury… intuicja… przeznaczenie… to miał być TEN właśnie KOT. Mój Joszko.

Jest absolutnie PIĘKNY!!! I uwielbiam go bezgranicznie.
Choć przyznam, że odkąd go mam, uśmiecham się do każdego napotkanego kota i podobają mi się już wszystkie, nie tylko takie jak Henek :) Mój kociak oczywiście jest jednak najwspanialszy!!!!!
Prawda, że cudny? :)

Śmiało rzec mogę, że wzięłam kota w worku. I była to jedna z najlepszych decyzji. Nie wyobrażam już sobie życia bez futrzaka :)

pozdrowienia sobotnie, pachnące szarlotką (inną niż ostatnio)
i buziaki :)

słodka zachcianka

2011-03-24T21:19:00.001+01:00

Szarlotka, szarlotka, szarlotka…
Prześladuje mnie od rana wspomnienie niedzielnej szarlotki. Miała być taka zwykła i z gatunku, który nie za bardzo lubię, bym za dużo jej nie zjadła. Wyszła jak marzenie, zbyt smaczne, zdecydowanie zbyt…

Szarlotka tradycyjna.

ciasto:

3 szklanki mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
kostka margaryny
3/4 szklanki cukru
cukier wanilinowy
3 żółtka i 1 jajko

jabłka:

2 kg jabłek
cukier wanilinowy
3-4 łyżki cukru
cynamon

piana:

3 białka
1/4 szklanki cukru

Składniki na ciasto wrzucam kolejno do malaksera, siekam aż połączą się w kulę. Dzielę ciasto na 2 równe części, zawijam każdą część w folię, wstawiam na 1 godzinę do lodówki.
Jabłka obieram, kroję na kawałki, razem z cukrem, cukrem wanilinowym i małą ilością wody duszę aby zmiękły, ale nie rozpadły się. Dodaję cynamon w ilości na oko i smak :)
Ubijam pianę z białek, pod koniec dodaję cukier.
Nagrzewam piekarnik do temperatury 180 stopni C.
Prostokątną blaszkę wykładam papierem do pieczenia. Wałkuję ciasto na prostokąty wielkości formy, jedną część kładę na spód blaszki. Nakładam warstwę jabłek, pianę, na końcu pozostałe ciasto.
Piekę szarlotkę ok 1 godziny, pod koniec pieczenia nakrywam pergaminem, aby wierzch się nie przypalił.
Po wystudzeniu (albo i nie) posypuję cukrem pudrem.

Jak ja bym chętnie dzisiaj coś słodkiego… a Ty?
Nie, nie! Twarda jestem!
Nie ulegnę dziś szarlotkowej pokusie! Piekę tylko w weekendy i już! Jak dobrze, że dziś już czwartek…
Ale za to lecę przeszukać kuchenne szuflady. Nic mnie przed tym nie powstrzyma…
Może chociaż jakaś zabłąkana krówka albo coś… w ostateczności łyżeczka dżemu :) oj te słodkie zachcianki… :)

Słodkiej nocy! :)

początek robótki i moja ulubiona wiosenna piosenka

2011-03-23T17:41:00.001+01:00

Na drutach mam aktualnie zieloną Himalaya Kashmir. Pozostałości po ubiegłorocznym wiosennym zielonym sweterku. O tym właśnie.

Powstaje sweterek wiosenny nr 2. Nie wiem jeszcze dokładnie jaki będzie, wymyślę to na bieżąco. Jakiś pomysł po głowie mi chodzi, ale trudno powiedzieć czy ilość włóczki pozwoli na jego realizację. Najwyżej połączę z innym kolorem. Coś tam na pewno wyjdzie :) Na razie wygląda tak:

Reszta okaże się kiedyś… bo robi się delikatnie mówiąc – powoli.
Może jednak wyrobię się przed latem… oby :)
kocham wiosnę! a Wy?

graj nam, graj pieśni skrzydlata
wiosna taniec nasz niesie po łąkach
zatańczymy się w sobie do lata
zatańczymy się w siebie bez końca

Radosnego wiosennego popołudnia!
pozdrawiam

kot psot

2011-03-22T20:44:00.001+01:00

Miałam pokazać dziś fragment aktualnej robótki. Bo coś tam dłubię, w tempie ślimaczym co prawda, ale dłubię. Za bardzo skupiłam się jednak na fotografowaniu kota… skończyło się światło dzienne, przy sztucznym oświetleniu dzianina prezentuje się marnie.
Kot za to zawsze wygląda doskonale. Kota pokażę więc :)

Ciekawskiego kota zobaczcie proszę….

Niedawno Jaś na zajęciach ceramicznych zorganizował mu kumpla.

Ale coś nie za bardzo się chyba dogadują. Mam niejasne wrażenie, że Joszko ignoruje kolegę.

Za to bardzo wiernie towarzyszy swojej pani. Teraz też. Prawie identycznie jak na poniższym zdjęciu :)

Typowy z niego facet. Uwielbia polować…

i bawić się tasiemkami :)

(wiem, wiem, trochę słabo kota i tasiemki widać, ale to poniekąd celowe :))

wieczorne pozdrowienia!

ps. jeżeli komuś zainteresowanemu nie wysłałam jeszcze wzoru na poncho, proszę się przypomnieć na maila, wyślę najszybciej jak będę mogła.

8 marca

2011-03-08T19:26:00.001+01:00

Kobieta rano postanawia wreszcie na dobre zabrać się za odchudzanie. Po południu wraca a z pracy. Dostaje od młodszego dziecka prezent – własnoręcznie upieczone ciastka. Dietę znów trzeba przełożyć o dzień…
Nieważne! To przecież taki miły słodki prezent… jeden z najlepszych :)

Ciasteczka kokosowe.

kostka masła
1/2 szklanki cukru
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki sody
cukier wanilinowy
1,5 szklanki mąki
1/2 szklanki wiórków kokosowych

Z podanych składników zagnieść ciasto, podzielić na połowę, z każdej części uformować wałek, zawinąć w folię, wstawić do lodówki na co najmniej 30 minut.
Ciasto pokroić na krążki grubości 1/2 cm, układać na wyłożonej pergaminem blaszce, piec ok 10 minut w piekarniku nagrzanym do temperatury 175 stopni C (uważać, by zbyt mocno nie zrumienić).

Wszystkiego dobrego Drogie Kobiety w naszym dniu!
A z świątecznym pozdrowieniem – żonkile! :)

deser

2011-03-07T23:18:00.001+01:00

Szłam do pracy. Gdzieś w tłumie przed sobą dostrzegłam koleżankę. Mały poranny jogging, aby ją dogonić. Miły początek dnia.
“Cześć Ania.”
”Ania! Ale mnie wystraszyłaś! Jej… ale ładnie wyglądasz! Ale co Ty masz na sobie? Ale to fajne! Produkcja własna, tak? Jej… zrób mi takie!!!”
Te wszystkie “jej” to na moją narzutkę i nową czapkę były. Bo to na żywo znacznie lepiej niż na fotkach się prezentuje. Jej w jaki dobry humor przypadkowe spotkanie z koleżanką Anką mnie dziś wprawiło, jej jak dobrze, że w nowym komplecie do pracy dziś paradowałam :)

Dzięki za miłe komentarze i maile. Dzięki za troskę.
W sprawie nogi i lekarza… głupio się przyznać, ale nie byłam. Jak mało chodzę jest zupełnie ok. Gdy pochodzę nieco więcej, trochę boli i puchnie. Nie jakoś bardzo, mniej niż na początku, tak trochę. Ogólnie jest lepiej, ale ciągle nie tak jak ma być. Na obcasach i tak biegam (z kostką dobrze usztywnioną) :) a w ogóle bardziej niż noga to dają mi popalić zatoki… ale spoko…chyba jeszcze trochę pożyję :)

Pożyję umilając to życie sobie i innym deserem najlepszym na świecie

Tiramisu zna każdy, więc nie będę się tu wymądrzać jak zrobić. Napiszę tylko, że ja lubię wersję najbardziej klasyczną (mascarpone, cukier, żółtka i likier), robię zawsze w pucharkach i zawsze porcja dla mnie jest bez biszkoptów. Mogłabym jeść na okrągło… A Ty?

ps. w wersji zgodnej z moją dietą – cukier zastępuję fruktozą :)

Bajecznych snów! Słodkich oczywiście :)
Dobranoc.

czapka

2011-03-06T22:37:00.001+01:00

Miało być o najlepszym na świecie (moim zdaniem oczywiście) deserze.
Będzie o czapce. Bo cudem jakimś udało mi się dziś skończyć, pokazuję więc natychmiast.

Czapka stanowi komplet z pokazywaną ostatnio narzutką (zdjęcia razem zrobię… kiedyś).

Niecałe 5 dag włóczki Elian exklusiv (ciągle zostało jeszcze drugie tyle do wykorzystania…)
Druty 3,75 mm.

Całkiem mi się podoba :) Ale wiecie co? Wcale mi się nie spieszy, żeby ją zakładać… chodzenia bez czapek mi się już chce! wiosny! ciepła i słoneczka!!!
dobranoc :)

zgaduj zgadula… co to za srebrna kula?

2011-02-27T18:11:00.001+01:00

a właściwie kule :)

Nietrudna to zagadka, prawda? :)

Ciasto, które każdy zna. Ja też znam je od dzieciństwa, choć nie przypominam sobie, by moja mama czy babcia kiedykolwiek używały nazwy, pod którą ciasto powszechnie występuje. U nas był to po prostu “tarty placek z dżemem lub jabłkami”.
Jak zwał, tak zwał… oficjalna nazwa nie podoba mi się, a ciasto smaczne jest i już!

Pleśniak.

20 dag masła lub margaryny
3 szklanki mąki
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
2 łyżki cukru
szczypta soli
4 żółtka

2 łyżki kakao

4 białka
2/3 szklanki cukru

dżem

Margarynę siekam z mąką, proszkiem do pieczenia, solą i cukrem, dodaję żółtka, zagniatam szybko ciasto (robię to wszystko malakserem). Ciasto dzielę na 3 części, do jednej dodaję kakao. Zawijam każdą kulę w folię, wkładam na ok 2 godziny do lodówki.
Nagrzewam piekarnik do temperatury 185 stopni C. Tortownicę o średnicy 28 cm wykładam papierem do pieczenia.
Z białek ubijam pianę, pod koniec dodaję cukier.
Ścieram na tarce jedną część jasnego ciasta na dno tortownicy. Nakładam warstwę dżemu. Ścieram ciasto ciemne. Nakładam pianę. Na wierzch ścieram pozostałe ciasto.
Piekę ok 50 minut.

Najlepiej kroić to ciasto gdy już całkiem wystygnie, ale komu by się chciało czekać? Poza tym lubię ciepły dżem, nie ważne, że jest trochę płynny, a ciasto mało stabilne :) Dziś użyłam do ciasta resztek różnych dżemów (owoce leśne, ananasowy, jeżynowo–malinowy i powidło – miałam tak po ok 2 łyżki każdego). Wyszła mieszanka wcale nie wybuchowa i pięciu plątających się słoików z lodówki się pozbyłam. Super :) Wielosmakowy pleśniak nie jest zły! Choć np.. porzeczkowy czy same owoce leśne też bardzo polecam :)

Pozdrawiam w niedzielny wieczór!
(z kaszlącym gdzieś nad moją głową Jaśkiem, Kotem tuż obok mnie, ale tym razem na kaloryferze nie kolanach, pleśniakiem i malinowym grzańcem na biurku)
buziaki :)

coś chyba dawno nie było o Kocie ;)

2011-02-25T23:32:00.000+01:00

Rozwalana niemal codziennie ziemia z doniczek, regularnie ściągany obrus ze stołu, zrzucane pranie z suszarki, nagminnie porywane pozostawione na wierzchu skarpety, rękawiczki, długopisy i wszelkie karteczki, rozwijany systematycznie papier toaletowy, rozrzucane patyczki kosmetyczne i chusteczki, ślady stópek na blatach i podłogach, zdemolowane dywaniki i wycieraczki (że nie wspomnę już jak wyglądała moja choinka w tym sezonie)

mogłabym tak wymieniać jeszcze długo…
ale napiszę tylko…
to wszystko nic… wystarczy, że mój Kić połasi się chwilkę i cała złość na niego mija w sekundzie, wystarczy, że wgramoli się na kolana i natychmiast zapominam o wszystkich jego psotach :)

aż mi żal, że to nie mnie tak przez to okno wypatruje…

Wariactwo na punkcie Kota wcale nie przeszło, chyba się nawet nasiliło :)

“Jasiek, jak się nie uspokoisz zaraz dostaniesz zakaz zbliżania się do kota!”
”Wywieziesz go gdzieś???”
”Kota??? Nigdy!”

Zakaz kota, to chyba byłaby największa kara dla nas wszystkich ;)
Pisałam już, że go uwielbiam? :)

ps. dzięki za pochwały poncza :*:*:*
ps2. nastraszyłyście mnie w sprawie kostki i opuchlizny, dodatkowo dostało mi się od mojego taty (dziś się mu dopiero przyznałam, że coś tam mi dolega). jak przez weekend mi nie przejdzie, to po niedzieli pójdę do lekarza, obiecuję :)
przyjemnego weekendu!

skończyłam, obfotografowałam… :)

2011-02-24T18:45:00.001+01:00

Małe ponczo, które już zdążyłam wypróbować w praktyce i z całą stanowczością mogę powiedzieć, że uwielbiam. No uwielbiam to ponczo! :)

materiał:
20 dag włóczki Elian exklusiv
druty 3,75 mm
Sandra 1/2011 (model 16 - modyfikowany)

efekt:

Zadowolona jestem bardzo, a teraz równie bardzo chciałabym znaleźć trochę czasu, aby do kompletu zrobić czapkę, bo 10 dag włóczki mi zostało, które to muszę, koniecznie muszę zużyć, bo akcja resztkowa cały czas u mnie obowiązuje… ;)
Teoretycznie czapkę robi się szybko… no zobaczymy…

ps. tydzień temu upadłam i coś zrobiłam sobie w nogę. Najpierw bolało jak diabli, ale szybko potem przestało. Właściwie mnie teraz wcale nie boli, spokojnie mogę chodzić jak gdyby nigdy nic, ale cały czas mam spuchniętą kostkę. Smaruję to jakąś maścią, robię okłady, ale w sumie to nic nie pomaga. Czy myślicie, że powinnam zacząć się martwić, albo iść z tym do lekarza? Kurczę, tydzień to już trochę długo mi się wydaje… i wkurza mnie ta opuchlizna…
zawsze mi się coś musi przydarzyć, żebym czasem zbyt szczęśliwa nie była…

miłego wieczoru!

sernik niedzielny

2011-02-20T17:43:00.001+01:00

Jakie ciasto znika w Twoim domu najszybciej?
Tak niemal natychmiast po wyjęciu z pieca?
U mnie jest to sernik. Zdecydowanie sernik.
Taki prosty, bez spodu, za to ze skórką pomarańczową.
Mój ulubiony.
Mmmmmmm….
Był i znikł.
Dobrze, że był :)

Sernik

1 kg twarogu na sernik
(polecam President w wiadereczku)
5 jajek
25 dag cukru
cukier wanilinowy
20 dag masła
5 dag kaszy manny
2 łyżki mąki kartoflanej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
skórka pomarańczowa

Nagrzewam piekarnik do temperatury 180 stopni C.
Tortownicę o średnicy 24 cm wykładam papierem do pieczenia.
Oddzielam żółtka od białek, ubijam sztywną pianę.
Żółtka ucieram z cukrem i cukrem wanilinowym do białości. Stopniowo dodaję miękkie masło. Cały czas miksując wsypuję powoli kaszę mannę, mąkę kartoflaną i proszek do pieczenia, często dodaję też trochę syropu, w którym smażyła się skórka pomarańczowa. Następnie porcjami dodaję twaróg, chwilę jeszcze ucieram.
Łączę masę z pianą (mikserem na najwolniejszych obrotach), mieszam z posiekaną skórką pomarańczową.
Przekładam wszystko do tortownicy, piekę ok 70 minut.
Zjadam jeszcze ciepły, choć na zimno też jest nieziemsko dobry… znaczy nie sama go zjadam, dzielę się z domownikami :)

Ciebie częstuję też.

Pozdrowienia słodkie niedzielne!

tak lubię być kobietą…

2011-02-15T23:50:00.001+01:00

Nic tak nie działa dobrze na samopoczucie kobiety jak nowa fryzura.
Nawet jeśli to fryzura, którą kobieta nosiła lata całe. Nieważne. Dziś jest nowa, fajna i już!
Poszłam wreszcie coś ze sobą zrobić.
Podcięłam. Zafarbowałam. Tym razem u fryzjera. Na trochę jakby rudo.
Wyszło coś w tym stylu.

Jak kolor wygląda w świetle dziennym przekonam się rano.
Ciekawe czy będę tak samo zadowolona…
Przez pół wieczoru chodzę i śpiewam :)

lubię być kobietą

Tak lubię być kobietą
I widzieć w twoich oczach
To wszystko czego pragnę
By się kobietą poczuć.

dobrej nocy.

walentynkowo pozdrawiam

2011-02-14T23:18:00.003+01:00

zmiany, o których boję się pisać głośno, by czasem nie okazały się nieprawdą
mały uśmiech od życia, w który boję się uwierzyć
niewiele czasu
dużo zajęć zdecydowanie innych niż gotowanie czy druty

wyższe ode mnie Duże Dziecko (no jak on mógł tak znienacka w czasie ferii mamusię przerosnąć???)
pełne niespodzianek Dziecko Młodsze
i Rozpuszczony do Granic Możliwości Kot
(jak dobrze, że mam tych facetów!!!!)
wypełniają mi całkowicie wolne domowe chwile

miło
słodko
serduszkowo
walentynkowo

pozdrawiam!

śniadanie do łóżka

2011-02-03T23:00:00.002+01:00

“Ciocia, ciocia chodź szybko, nasza ulubiona piosenka!”
Idę szybko. Razem z prawie pięciolatką i A. Piasecznym wydzieramy się na pół osiedla (mam nadzieję, że to pół osiedla nas jednak nie słyszy). Tańczymy przy tym i wygłupiamy się. Piosenka dobiega końca. Ze śmiechem padamy na łóżko. W rozmarzeniu gadamy o naszych ulubionych smakołykach na śniadanie.
”Ciocia. Najpyszniejsza jest kromka z nutellą, mówię ci to jest najlepsze.”
”Ja lubię na śniadanie tosty.”
”Ooooooo, tosty i dużo keczupu!”
”Nie, bez keczupu. Mnie najbardziej smakują z dżemem truskawkowym.”
”Ale takie z serem i szynką i dżemem??? Ciocia! Zwariowałaś???”
”E, chyba jeszcze nie. Tosty bez szynki , z samym serem żółtym i dżemem”
”A dobre takie są?”
”Moje ulubione.”
”A moje ulubione są kromki z nutellą. Ale lubię jeszcze jajecznicę”
”Ja też lubię. Najbardziej z pomidorami”
”Ciocia… z pomidorami???? nigdy takiej nie jadłam. Ale i tak nie lubię.”
”Wiem, wiem, bo bagietka z nutellą jest najpyszniejsza na śniadanie!”
”No właśnie?!”

Zamarzyła mi się ta jajecznica… o taka…

może nie wygląda najpiękniej, bo to w ogóle mało wyględne danie, ale jak chętnie bym zjadła…
marząc o tej jajecznicy jutro rano zjem jogurcik…
a w myślach będę podśpiewywać…

Tuż obok się położę nim wstaniesz
Duszy stałość skradnę całą
Ty dostaniesz do łóżka podane
Nowe życie na śniadanie
Pozwól że Cię nim nakarmię
Szczęściem nie bój się nakruszyć
Wypełnijmy nim poduszki
W otwarte okno wpuszczę promienie
Niech wreszcie nas do końca ogrzeją
Wśród owoców otwórz oczy
Już się śmiejesz
dostaniesz ode mnie
Nowe życie na śniadanie
Pozwól że Cię nim nakarmię
Szczęściem nie bój się nakruszyć
Wypełnijmy nim poduszki
Nowe życie na śniadanie
Pozwól że Cię nim nakarmię
Szczęściem nie bój się nakruszyć
Wypełnijmy nim poduszki
Na śniadanie wprost do łóżka...

ps. lubicie jadać w łóżku?
mnie nigdy śniadania do łóżka nikt nie podał :(
ale i tak wcale nie lubię, o!
Dobrej nocy! :)

początek dzianiny z przewagą zielonego

2011-02-02T23:20:00.001+01:00

Ciągle jeszcze grubsza włóczka, ale coraz bardziej w stronę zieleni mnie ciągnie. To będzie zdecydowanie ostatni ciepły projekt w tym sezonie, od następnej robótki czekam na wiosnę!

Zabieganie nie pozwala na zrobienie zdjęć w świetle dziennym. Rzeczywistość wygląda bez porównania piękniej.
Powstaje otulacz (jakiś chyba). W kolorach, które mnie po prostu zachwyciły. Mam nadzieję, że przed wiosną skończę… bo dziergać tez ostatnio nie mam kiedy :(

Bajecznych snów!
Pozdrawiam.

ferie (z kotem)

2011-02-01T23:01:00.001+01:00

Tańczę na stole, kieckę zadzieram,
tłukę butelki, depczę szkło…

No dobra, on kiecki nie zadziera… :)

Zostaliśmy chwilowo sami (ferie). Tym bardziej cenimy swoje towarzystwo.
Czeka jakoś bardziej niż zwykle aż wrócę do domu. Stęskniony i niewypieszczony domaga się uwagi. Chodzi za mną jeszcze bardziej niż normalnie. Jeszcze bardziej się łasi i pokazuje swoje przywiązanie.
Mam do kogo gadać i do kogo się przytulić. Uwielbiam to uczucie, że ktoś jest obok (i mnie rozumie). Nie wracam do pustego domu. Mam cudnego kota.
I chyba się starzeję. Minęły dwa dni, a ja już tęsknię za dziećmi…
Dzieci za kotem na pewno też. Ciekawe czy choć trochę za mną :)

rys. Jaś

wdzianko o nazwie Miranda

2011-01-31T20:20:00.001+01:00

Dobrnęłam z projektem do końca.
Kolejna włóczka wykorzystana do ostatniego kawałeczka - plan zrealizowany - poziom zadowolenia całkiem spory, choć bez podskoków z zachwytu, w każdym bądź razie – ciuch raczej do chodzenia.

Wdzianko o nazwie Miranda.

druty – 3,75 mm
włóczka – Mira z Madame Tricote (20 dag)
kolor – taki jak na zdjęciach robionych z fleszem
projekt – pomysł własny (ostateczny kształt i forma wymuszone niewielką ilością włóczki)
guziki – co prawda to nie te, które pierwotnie zakupiłam, ale też nie wiem czy nie tymczasowe (przyszyłam coś co miałam w domowych zapasach, do pasmanterii i tak się wybiorę, może jakieś lepsze wypatrzę)
pierwszy publiczny test – bezie miał miejsce jutro :)

ps. zaraz zacznę dziergać coś nowego :)

każdy ma jakiegoś swojego Leona – wystarczy noc, by sobie to uświadomić :)

2011-01-30T23:42:00.000+01:00

Szukam w sieci odpowiedniego filmu czy choćby kawałka tekstu.
Albo nie umiem znaleźć, albo po prostu nic nie ma… jeden mały kiepski filmik na youtube to wszystko czym muszę się zadowolić.
Szkoda, bo najchętniej obejrzałabym sobie cały spektakl jeszcze raz.
W teatrze wczoraj byłam. Na sztuce "Wystarczy noc".
To był dobrze spędzony czas. Bardzo dobrze. Też się wybierzcie.

Lubicie chodzić do teatru?
Ja uwielbiam.

ps. jutro będzie wpis dzianinowy :)

dobranoc

zamiast cieplutkiej dzianiny… gorący talerz

2011-01-28T23:55:00.000+01:00

Kupiłam do nowego sweterka guziki. W pasmanterii bardzo mi się spodobały, ale niestety… w domu okazały się zupełnie niepasujące do mojego wdzianka. Muszę iść jeszcze raz i jakieś inne dobrać, a do guzików, które już kupiłam dorobić sweter (i coś podejrzewam, że to będzie łatwiejsze i szybsze zadanie, z dopasowaniem guzików zawsze mam problem).
Sweter chyba wyszedł w porządku, niestety nie nadaje się jeszcze do chwalenia się nim, bo bez guzików nie bardzo ma wygląd.
A skoro nie mogę pokazać gotowej dzianiny, chociaż ugotowany obiad pokażę. Też cieplutki i całkiem nienajgorzej się prezentuje, na pewno lepiej niż sweter w dniu dzisiejszym :)

Potrawa, od której dużo lat temu zaczęłam naukę gotowania. Ryż z warzywami, uparcie nazywany przeze mnie risottem. Często to gotuję bo to jedno z nielicznych dań, które smakuje obydwojgu moim dzieciom (no chyba, że zdarzy się mi jak ostatnio soli tak od serca sypnąć, wtedy jakoś nikt nie jest głodny :P)

Risotto z warzywami.

2 cebule
curry
20 dag ryżu
marchewka
pietruszka
groszek zielony
brukselka
por
kawałek selera
fasolka szparagowa
(lub w wersji szybkiej - opakowanie mrożonej zupy wiosennej)
ok 900 ml rosołu
natka pietruszki
sól, pieprz
parmezan lub inny ser do posypania po wierzchu

Cebule drobno siekam, wrzucam na rozgrzaną oliwę, podsmażam do zeszklenia, pod koniec posypuję obficie curry. Dodaję ryż i chwilę jeszcze smażę. Dodaję warzywa.
Stopniowo wlewam rosół - kolejną porcję dopiero jak poprzednia całkowicie się wchłonie. Gotuję do miękkości ryżu i warzyw.
Podaję posypane natką i tartym serem (najczęściej wcale nie parmezanem).

Kolorowych gorących snów :)
Pozdrawiam!

jestem

2011-01-27T23:37:00.001+01:00

zagoniona jak dawno nie byłam
zadowolona (w sumie nawet bardzo) z wyników w nauce moich dzieci
ciekawa dlaczego dzieci owe w domu nie zachowują się tak wzorowo jak w szkole…
niezadowolona z choroby Dziecka Młodszego
zmęczona, śpiąca (oraz z kotem na kolanach)
ale jestem… i czuję, że żyję

Oczy otwieram: staje się świat.
Nade mną niebo, przede mną sad.
Jabłek zielonych zapach i smak...
I wszystko proste tak.
Trzeba żyć naprawdę,
Żeby oszukać czas.
Trzeba żyć najpiękniej, żyje się tylko raz.
Trzeba żyć w zachwycie:
Marzyć kochać i śnić.
Trzeba czas oszukać,
Żeby naprawdę żyć.
Jestem piasku ziarenkiem w klepsydrze,
Zabłąkaną łódeczką wśród raf
Kroplą deszczu,
Trzciną myślącą wśród traw
...ale jestem!
Jestem iskrą i wiatru powiewem.
Smugą światła co biegnie do gwiazd,
Jestem chwilą, która prześcignąć chce czas
...ale jestem!
Ucha nadstawiam: słucham jak gra,
Muzyka we mnie, w muzyce -ja!
Nim wielka cisza pochłonie mnie,
Pragnę wyśpiewać, wyśpiewać, że:
Trzeba żyć naprawdę,
Żeby oszukać pędzący czas.
Pięknie żyć w zachwycie
Życie zdarza się raz.
Jestem piasku ziarenkiem w klepsydrze,
Zabłąkaną łódeczką wśród raf
Kroplą deszczu,
Trzciną myślącą wśród traw
...ale jestem!
Życie jest drogą, życie jest snem...
A co będzie potem? Nie wiem, i wiem...
O nic nie pytaj, dowiesz się gdy
Skończy się droga, życie ...i sny.
Jestem piasku ziarenkiem w klepsydrze,
Zabłąkaną łódeczką wśród raf
Kroplą deszczu,
Trzciną myślącą wśród traw
...ale jestem!
Jestem iskrą i wiatru powiewem.
Smugą światła co biegnie do gwiazd,
Jestem chwilą, która prześcignąć chce czas
...ale jestem!

dobrej nocy

mam kota na punkcie kota

2011-01-24T23:27:00.001+01:00

Dziś nie gotowałam i nie piekłam.
Smażyłam :)
Ale o naleśnikach już kiedyś pisałam, teraz więc nie będę.

Chciałam dokończyć robótkę. Zostało naprawdę niewiele, tylko plisa dołem i przy brzegach oraz przyszycie guzików. No i ewentualnie jak zostanie włóczki coś tam jeszcze… (no chyba, że całość okaże się do kitu, to wtedy przeróbki). Naprawdę miałam szczere chęci. Ale wieczorem poszłam na spacer (śnieg tak cudownie wielkimi płatami spadał z nieba… bajka, taka jak lubię). A gdy wróciłam i siadłam na sofie zaraz obok pojawił się kot. Właściwie wcale nie obok, ale na… no zobaczcie, robótka leży gdzieś tam w tle. A z kotkiem tak przyjemnie się mizia… :)

Mam kota na punkcie kota.
A robótkę dokończę jutro.

Dobrej nocy.

żeby nie było, że tylko piekę i piekę i piekę…

2011-01-23T16:39:00.001+01:00

Zerkniemy dziś dla odmiany do garnka. Dobrze?

Ugotowałam na obiad potrawę, która co jakiś czas (znaczy jak sobie o niej przypomnę) pojawia się u mnie na stole. Jak prawie wszystko, co gotuję jest niesamowicie prosta, szybka i rzecz jasna pyszna :)
Właściwie nazywa się to Sjomasgrytta (Szwecki garnek marynarza), ale ja od zawsze mówię na to “Scandinavian”. Przepis podała wiele lat temu na forum mniamowym pani o nicku Scandinavian właśnie.

Takiego Scandinaviana na obiad dziś jedliśmy.

“O, jak dawno tego nie robiłaś! O, jak fajnie, że jest dzisiaj!”
”Smakuje ci to, Jasiu tak w ogóle?”
”No, nawet dobre.”
“No to nawet się cieszę.”
:)
Moim zdaniem było nawet bardzo dobre.
Popatrz jak łatwo się przygotowuje.

Sjomansgrytta (Scandinavian).

4 średnie cebule
duża marchewka
1/2 kg mięsa mielonego
1 szklanka rosołu
8 dużych ziemniaków
2 liście laurowe
sól, pieprz
czosnek
dowolne zioła
posiekana natka pietruszki
mielona papryka słodka lub chilli

Rozgrzewam w dużym garnku trochę oliwy, podsmażam grubo posiekaną cebulę i marchewkę. Wrzucam mięso mielone, mieszając smażę aż wyraźnie zmieni kolor na ciemnobrązowy.
Ziemniaki obieram i kroję w półplasterki.
Do garnka z cebulą, marchewką i mięsem wlewam rosół, dodaję listki laurowe i czosnek, mieszam. Na wierzchu układam ziemniaki, posypuję przyprawami.
Gotuję wszystko na małym ogniu (pod przykryciem) ok 30 minut – już bez mieszania.
Podaję posypane natką. Potrawa świetnie smakuje z surówką z kiszonej kapusty.
Wypróbuj kiedyś.

Niedzielne śnieżne pozdrowienia!
Cudnie dziś u mnie sypie, zaraz chyba pójdę na spacer w płatkach śniegu :)
Miłego popołudnia!

wspomnienie i kwiaty dla dziadków

2011-01-22T23:45:00.000+01:00

W czasach gdy byłam mała i pierwszokomunijnie grzeczna… dziadkowie i ja.

Dziadek Mieczysław był wspaniałym dziadkiem. Najwspanialszym ze wspaniałych. Odszedł niecały miesiąc po moich osiemnastych urodzinach. Zbyt wcześnie. Minęło wiele lat, a wciąż mi go brakuje i tak samo tęsknię. (To ten pan po lewej na powyższym zdjęciu, obok siostry mojej)

Dziadek Felek nie był mi aż tak bliski. Dziś żałuję, że nigdy nie zrobiłam mu żadnej laurki i tak po dziecinnemu bardzo chciałabym to zmienić. Umarł tuż przed Pierwszą Komunią Tomka. Cieszę się, że moi chłopcy go znali i lubili. Fajnie było mieć takiego pradziadka! On tez ich kochał.

Kwiaty dla Dziadków na Dzień Dziadka!

Czy w Zaświatach rosną róże? Pewnie tak. Pewnie piękniejsze i bardziej pachnące. I tak mam nadzieję, że Dziadkowie wolą te ode mnie…

ps. znalazłam zdjęcie, które bardzo dziś pasuje, chyba to będzie kiedyś miła pamiątka dla mojego Małego Dziecka.

Jaś i jego trzej dziadkowie (w tym jeden pra…).

Pradziadek Felek to ten pan z przodu.
A panami stojącymi nieco w tyle obyśmy jak najdłużej mogli się jeszcze cieszyć! Jaś życzył im dziś 100 lat. Ja życzę więcej! Więcej!!!

kwiatek dla Babci

2011-01-21T18:25:00.001+01:00

W Dniu Babci… dla mojej Babci

Dla Babci Janiny,

po której odziedziczyłam zamiłowanie (i ciut talentu) do robótkowania.
Babci, którą ledwo pamiętam (odeszła, gdy miałam 6 lat).
Mam tylko jedno zdjęcie z babcią (jak dobrze, że ktoś nam je zrobił!).
Szkoda, że nie dane nam było spędzić z sobą więcej czasu… myślę, że byśmy się świetnie rozumiały i dogadywały.
Wszystkiego najlepszego Babciu!

Dla Ukochanej Babci Józefy,

Babuni, która opiekowała się mną przez wspaniałe 19 lat.
Nadal jak Anioł Stróż za mną stoi… dokładnie tak, jak na zdjęciu poniżej.
Babuniu…
Ty wiesz co… :)

Jak dobrze mieć Babcię!
Jak dobrze, że i moje dzieci fajne dwie babcie mają :)
(dziadków też, ale o tym jutro…)

cynamonowa bułeczka do pozazdroszczenia :)

2011-01-20T15:37:00.001+01:00

W niedzielny wieczór zadzwoniła moja mama - “Jutro przyjeżdżamy, będziemy pewno przed południem.”
Super. Uwielbiam takie niespodzianki, szczególnie jak nic smacznego do poczęstowania nie mam… dobrze, że chociaż w domu w miarę porządek, nie muszę na szybko generalnego sprzątania odstawiać…
“Ale nie będzie placka, nie zdążę upiec ani chyba w ogóle nic przygotować.”
“Nie szykuj się, nie będziemy długo u ciebie.”

Pewnie… nie szykuj się… lubię być na gości przygotowana.

Zwykle w sytuacji awaryjnej kiedy nie mam za wiele czasu piekę mufinki. Problem w tym, że ostatnio stale rodziców mufinami goszczę, no normalnie nie ma mowy, nie będę po raz kolejny…
Upiekłam coś podobnego, choć jednak innego. Równie szybkiego i pysznego. Coś co ja i moje dzieci uwielbiamy.

Scones z orzechami i cynamonem.

(wg przepisu Ani - Bajaderki)

2 szklanki mąki
szklanka płatków owsianych
1/4 szklanki cukru
1 łyżka proszku do pieczenia
szczypta soli
1/2 kostki zimnego masła
3/4 szklanki mleka
1 jajko
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

1/2 szklanki posiekanych orzechów
2 łyżki cukru
łyżeczka cynamonu

lukier:
3/4 szklanki cukru pudru
3 łyżeczki soku pomarańczowego

Rozgrzewam piekarnik do temperatury 200 stopni C.
Orzechy mieszam z 2 łyżkami cukru i 1 łyżeczką cynamonu.
Masło siekam z mąką, następnie rozcieram rękami, mieszam w misce z płatkami owsianymi, cukrem, proszkiem do pieczenia, solą.
W dzbanku mieszam jajko z mlekiem i ekstraktem waniliowym. Wlewam do miski z suchymi składnikami, wszystko szybko łączę. Posypuję orzechami z cukrem i cynamonem, mieszam delikatnie, tak, żeby pozostały smugi.
Na wyłożonej pergaminem blaszce układam kopczyki z ciasta (miarką 1/4 szklanki) – z tych proporcji wychodzi ok 15 sztuk.
Piekę ok. 10 minut.
Z cukru pudru i soku pomarańczowego ucieram lukier, polewam nim ciepłe bułeczki.

“A możesz upiec jeszcze jedną porcję, żebym zabrał jutro do szkoły?”

Jaś następnego dnia po powrocie do domu już od progu głośno krzyczał - “Wiesz, wszyscy się pytali co ja mam na drugie śniadanie, bo nie wiedzieli co to jest, a tak pysznie wyglądało. Chyba mi zazdrościli.”
Pamiętam, że takim samym zainteresowaniem cieszyły się scones wśród kolegów Dużego Dziecka parę lat temu i jak o przepis mnie prosili “żeby mama takie same mi pyszne bułeczki upiekła do szkoły”.
Ja takiego śniadanka zazdrościłabym na pewno :)

obrazek krzyżykowy… rozweselający :)

2011-01-17T15:33:00.001+01:00

Włączyłam komputer. Czekając aż się uruchomi patrzyłam na obrazek, który mam przed nosem. Dekoracja bożonarodzeniowa. Obrazek wyszywany krzyżykami, razem z szeroką ramką ma 40 cm wysokości. W poprzednich mieszkaniach wieszałam go na ścianie, a tutaj po prostu stoi na biurku.
Zrobiłam go co najmniej dziesięć lat temu i pamiętam, że pokazywałam na starym blogu.
Dziś patrzyłam na niego i coraz szerzej otwierałam oczy ze zdumienia. Jednocześnie coraz bardziej chciało mi się śmiać. Dostrzegłam bowiem, że coś jest z tym obrazkiem nie tak.
Mam refleks, nie ma co… po dziesięciu latach dekorowania obrazkiem mieszkania zauważyłam, że on jest… niedokończony…
Matko jedyna, jak ja mogłam tego przez te wszystkie lata nie widzieć????!!! Jak ja mogłam ten obrazek uznać za gotowy????!!!! Zaćmienie jakieś, amok, sama nie wiem co… no śmieję się i śmieję i przestać nie mogę :)
wesoły mam i fajny poniedziałek
grunt to dobrze zacząć dzień :)

Pośmiejcie się i Wy, a ja biorę misia w łapki i lecę brakujący fragment wstążki wyszyć. Lepiej późno niż wcale, czyż nie? :)

ps. nawet nie wiecie jak mnie korci, żeby tu pewien pyszny przepis wstawić… upiekłam coś, co uwielbiam. Ale wytrzymam z pokazaniem tego do jutra, no wytrzymam! A Wy? :)

poniedziałkowe buźki i uściski

niedzielne ciasto (z dżemem i kokosem)

2011-01-16T16:17:00.001+01:00

Jest niedziela.
Jest i ciasto.
Takie, które po prostu nie może się nie udać.

Murzynek pod kokosową bezą.

25 dag margaryny
1 i 1/2 szklanki cukru
1/2 szklanki wody
3 łyżki kakao
2 szklanki mąki
cukier wanilinowy
3 jajka
1,5 łyżki proszku do pieczenia
marmolada lub dżem (wg mnie najlepszy z
czarnej porzeczki, ale każdy smak będzie ok)
2 białka
10 dag wiórków kokosowych

Gotuję wodę z margaryną, szklanką cukru, cukrem wanilinowym i kakao, odstawiam do wystudzenia.
Nagrzewam piekarnik do temperatury 180 stopni C.
Jajka ubijam z łyżeczką cukru i dodaję do masy razem z mąką i proszkiem do pieczenia, dokładnie mieszam, wylewam na wyłożoną pergaminem blaszkę.
Z białek ubijam sztywną pianę, pod koniec ubijania dodaję pozostałe pół szklanki cukru, mieszam z wiórkami kokosowymi.
Na cieście co kilka cm układam łyżką porcje dżemu, które następnie przykrywam porcjami kokosowej piany.
Ciasto wkładam do pieca na ok 40 minut.

“Taki dobry placek tak zepsułaś…” powiedziało wczoraj z wyrzutem Młodsze Dziecko, kiedy zobaczyło, że nakładam na ciasto dżem ananasowy (którego nie lubi). Dziś jakoś nie przeszkadza mu ten dżem w pałaszowaniu resztek tego dobrego placka… Z każdym dżemem będzie pycha! Ten placek tak już ma :)

Na mojej mniamowej stronie można przeczytać kilka opinii w temacie powyższego przepisu, zapraszam do lektury :)

Smacznego niedzielnego popołudnia!

coś mi szepnęło - “Rogale”…

2011-01-15T15:46:00.001+01:00

Lubię wymyślić coś i z miejsca wprowadzać to w czyn. Uwielbiam takie diabelskie podszepty “musisz to zrobić, już, teraz, natychmiast.” Żadnego namyślania się, zastanawiania, rozważania. Od razu do dzieła. Czasami są to pomysły zupełnie szalone, czasami takie zwykłe. Zawsze dają mi radość.

Wczoraj wieczorem coś mi szepnęło - “Rogale.”
Od razu poleciałam do lodówki po składniki.
Tuż przed północą wyjęłam z pieca pierwszą porcję.

Rogale krucho-drożdżowe.

5 dag drożdży
5 łyżek mleka
1/2 kg mąki
25 dag margaryny
2 opakowania cukru wanilinowego
szczypta soli
płaska łyżeczka proszku do pieczenia
2 jajka

powidło śliwkowe
cukier puder do posypania

Drożdże rozpuszczam w zimnym mleku.
Mąkę siekam z margaryną na stolnicy, następnie rozcieram rękami na piasek. Dodaję proszek do pieczenia, cukier wanilinowy, sól, jajka i rozpuszczone drożdże. Zagniatam szybko gładkie ciasto, zawijam w folię, wstawiam do lodówki na 2-3 godziny.
Nagrzewam piekarnik do temperatury 200 stopni C.
Ciasto dzielę na 4 części. Po kolei każdą część wałkuję nadając kształt koła (grubość ok 3 mm), wykrawam po 8 trójkątów. Na każdy trójkąt kładę łyżeczkę powideł, zwijam w rogalik.
Układam na wyłożonej pergaminem blaszce, piekę ok 15 minut. Po upieczeniu posypuję cukrem pudrem.

Znikają w okamgnieniu.
Gdy je wczoraj upiekłam dzieci od dawna spały. A ja samolubnie pomyślałam, czy czasem szybko nie zjeść wszystkich zanim wstaną… Temu podszeptowi jednak się nie dałam i kilka rogali na rano zostawiłam. Pewnie tylko dlatego, że jednak nie dałabym rady naraz tyle zjeść, te rogale wychodzą całkiem spore :)

ulubiona zupa z porów

2011-01-14T17:00:00.001+01:00

Macie rację. Kociak jest prawie jak dziecko. Wymaga tyle samo uwagi, czasu i pieszczot. I tak samo psoci.
Parę dni temu siedziałam przy komputerze z kotem na kolanach. Ktoś zadzwonił do drzwi. Poszłam otworzyć oczywiście z kotkiem na rękach.
”Wyglądasz jak matka karmiąca” – usłyszałam.
Ale kocią mamą się jednak nie czuję :)

Pozostajemy dziś w temacie zup.
Ugotowałam porową. Mniam!

Zupa z porów.

3 duże pory
2 cebule
łyżka masła
2 łyżki oliwy
1 l bulionu
ok 10 dag serka topionego (smak dowolny)
2 – 3 czubate łyżki kwaśnej śmietany
sól, pieprz
natka pietruszki

Rozgrzewam masło z oliwą na patelni. Pory myję i kroję w talarki, cebulę obieram, kroję w półplasterki. Podsmażam wszystko do zeszklenia.
Wrzucam pory z cebulą na wrzący bulion, gotuję ok 20 minut.
Dodaję do zupy serek topiony, mieszam dopóki się całkiem nie rozpuści. Na końcu dodaję śmietanę, jeśli trzeba doprawiam (zwykle nie trzeba) i posypuję posiekaną natką.

Bardzo często robię tę zupę w postaci kremu (przed dodaniem natki dokładnie wszystko miksuję) i podaję z groszkiem ptysiowym lub grzankami.
Smacznego!

robótka i Kić :)

2011-01-13T16:44:00.002+01:00

Kontynuuję akcję przerabiania włóczkowych pozostałości po sweterkach.
Mam dwa niepełne motki seledynowej Miry. Mięciutka, milutka i z tego co pamiętam wydajna na tyle, że może nawet uda mi się z samej coś wykombinować, bez łączenia z inną nitką. A jeśli jednak braknie, dodam dołem jakieś paski (pewnie pomarańczowe, o takie jak widoczne poniżej markery :D ). Robię od góry i coś zapinanego to będzie. Z sercem oczywiście do robótki swej podchodzę…

Maleńko, dopiero co zaczęłam, ale tego szybko przybywa i dobrze się robi. Choć kotek nie ułatwia sprawy, co chwilę za nić chwyta. Na szczęście czasami mój Kić zasypia.... i to jak słodko…

Śpij kochany śpij… a ja spokojnie pomacham w tym czasie drucikami :)
Miłego wieczoru!

słoneczna marchewkowa…

2011-01-12T16:46:00.001+01:00

Zawsze mam problem z zupą. Problem z tym, jaką ugotować. Bo nie dość, że jakoś w ogóle mało jest zup w porównaniu z różnorodnością drugich dań, to jeszcze moje wybredne dzieci 3/4 z tych zup nie lubią. Są takie, których nie lubią obydwaj (np. ogórkowa, kapuśniak, krupnik) i dlatego gotuję je niezwykle rzadko, pozostałych natomiast zup jak nie jeden to drugi nie tknie…. I bądź człowieku mądry i rób obiad, aby każdy był zadowolony… Na szczęście jest też parę przepisów (a konkretnie trzy), które obydwaj moi młodzieńcy zgodnie akceptują, powiem nawet więcej – zajadają ze smakiem. Pomijam rosół, bo co prawda go lubią, ale jeden tylko z ryżem, drugi z makaronem…
Zupy, które śmiało mogę robić, to cebulowa, porowa i marchewkowa. Też je uwielbiam. Wszystkie banalnie proste i bardzo smaczne. Dziś częstuję słoneczną marchewkową.

Zupa marchewkowa.

1 l bulionu
5 dużych marchewek
2 cebule
łyżka masła
łyżka oliwy
2 czubate łyżki kwaśnej śmietany
sól, pieprz
imbir
cynamon
natka pietruszki

Cebulę drobno siekam. Marchewki obieram i trę na duże wiórki. Wrzucam na rozgrzaną oliwę z masłem, podsmażam kilka minut (bez rumienienia).
Gdy marchewki i cebula staną się dosyć szkliste przekładam je z patelni do garnka z gorącym bulionem, gotuję ok 20 minut.
Dodaję do zupy śmietanę, doprawiam solą, pieprzem, cynamonem i imbirem, posypuję natką.

Moja zupa była ugotowana na rosołku z wiejskiego kurczaka (dlatego takie oka w niej pływają, się nie przejmować nimi proszę, pyszne były i już :D). Ze wszystkich bulionów i rosołków taki właśnie do każdej zupy polecam, różnica kolosalna.

A Wy jakie zupy najbardziej lubicie i najczęściej gotujecie?
(piszcie proszę, może coś odgapię, bo naprawdę zaczyna mi brakować pomysłów w tym temacie…)

słonecznie pozdrawiam!
buziaki

mitenki w kolorze blue…

2011-01-11T15:22:00.001+01:00

Do ostatniego kawałeczka wykończyłam nitkę niebieską.
Powstały mitenki z kwiatkiem. Też pasiaste.

Oj jak ja lubię tak do końca pozbywać się włóczek! A mitenki tak przyjemnie i szybko się robi, że pewnie jeszcze niejedne powstaną.
Tym bardziej, że wreszcie nauczyłam się magic loopa. Ivoncja w komentarzu pod tym postem podała link, który nareszcie rozświetlił mi umysł. Śmiałam się z siebie w głos… no jak można było takiej prostej metody nie załapać od razu??? :) No ale jak się człowiek uprze, że nie potrafi, to nie ma siły, aby dotarło, że to banalne. Dobrze, że mój głupi upór minął i nową metodą na okrągło umiem już robić :) Dziękuję Iwona! :) Magic loop jest fajny, dołączam do fanklubu :) grunt, to chcieć, a wtedy wszystko się da i wszystko się potrafi, zawsze to wiedziałam :)

Miłego popołudnia życzę i idę robić sok :)
kto ma sokowirówkę też niech sobie zrobi ;)
pozdrowienia ciepłe!

zdrowe postanowienie

2011-01-10T23:20:00.001+01:00

Średnio raz do roku przypominam sobie, że mam sokowirówkę.
I za każdym takim razem obiecuję, że będę częściej jej używać.
Ciekawe czy kiedykolwiek uda mi się tego postanowienia dotrzymać…

po weekendzie
po bezkresnym opychaniu się krówkami i marcepankami (nie pytajcie ile tego zjadłam)
po niezliczonej ilości kawy ze śmietanką
po mufinkach z czekoladą i żurawiną
po wielkiej misce łazanek z kapustą
po niezwykle pysznej pizzy
po wypadzie na Grzegórzecką do niebieskiej nyski (a musicie wiedzieć, że kiełbaski oczywiście najlepiej smakują tam koło 2 w nocy)
po różnych innych, których nie wymienię, bo dzieci mi bloga podczytują :)
człowiek ma takie wyrzuty sumienia, iż postanawia zdrowo się odżywiać
i takie soczki będzie człowiek pił każdego dnia
zobaczymy jak długo…
dobranoc :)

im świat większy tym bliższa bliskość…

2011-01-09T18:36:00.001+01:00

Dziękuję.
Za te wszystkie ciepłe słowa, które od Was dostałam.
Za pochwały pasiaczka resztkowego (i wszelkich innych rzeczy).
Za to, że tutaj przychodzicie.
Od kilku dni patrzę w statystyki bloga i aż mi się wierzyć nie chce w to, co widzę. Dzienna ilość odsłon, wizyt, niepowtarzalnych użytkowników zdumiewa mnie i lekko onieśmiela. Ale też bardzo, bardzo cieszy. To szalenie miłe. I niesamowicie dla mnie ważne.
Dziękuję.

dzięki losie
za to żeś dał mi w darze
twarze, twarze
te bliskie twarze
że mi dałeś tę jasną oczywistość
im świat większy
tym bliższa bliskość

wśród marzeń
rozwianych jak miraże
twarze, twarze
zawsze życzliwe twarze
czyjaś dłoń i ciepłe słowo:
trzymaj pion!
my jesteśmy z tobą!
słońca duszy
te oczy jak witraże
twarze, twarze
co płoną jak lichtarze
w mroczny czas
serc drogowskazy
ja wśród was -
twarz pośród innych twarzy

dzięki losie
za to żeś dał mi w darze
twarze, twarze
te bliskie twarze
że mi dałeś tę jasną oczywistość
im świat większy
tym bliższa bliskość

ps. na drutach znów mam paseczki z tych samych niebieskich i beżowych resztek :)

dobrze wykorzystane resztki

2011-01-08T17:14:00.001+01:00

Dziś też wcale nie wyglądam. Dodatkowo wcale nie udało mi się zrobić zdjęć w ciągu dnia. Dlatego mamy to, co mamy…
pasiak, który ani w połowie nie prezentuje się tak dobrze jak w rzeczywistości… i nawet kot nie chciał się na takich kiepskich fotach pokazywać… w sumie to się mu nie dziwię :)

materiał – resztki włóczek moherowych
druty – 4,5 mm
pomysł – modyfikowany model 33 z zimowego numeru ubiegłorocznej Sabriny

Na pomysł, że to będzie to wpadłam już w trakcie roboty, co widać niestety (inny ściągacz na dole – powinno być 4p 2l, jest 2p 2l, ale jakoś to przeżyję, aż tak bardzo to nie razi). Uformowałam też talię oraz inaczej wszyłam rękawy. Ilość oczek też oczywiście mniejsza niż najmniejszy podany rozmiar.
Zrobię kiedyś ten model jak w oryginale, w wersji jednokolorowej i z innej, cieńszej i szlachetniejszej włóczki, bo podoba mi się bardzo.
A w bezrękawniku chodzić na pewno będę.
To dobrze wykorzystane resztki!
Tak mi się wydaje :)

smacznego wieczoru!

2011-01-07T20:51:00.001+01:00

Z przyczyn subiektywnych kulinarnie będzie dzisiaj, a nie dziewiarsko.
Pasiastego pokażę natychmiast jak tylko zrobię zdjęcia na ludziu w ciągu dnia. Bez ludzkiego wypełnienia to nie to samo, a ja dziś nie wyglądałam jak do bycia fotografowaną, dlatego też upublicznienie mojego najnowszego tworu opóźnia się o jeden dzień, wybaczcie…
Wyszedł ok, taki jak sobie wyobrażałam i gębusia się mi śmieje do niego. TAK! lubię go :)

Lubię też ciasto, które dziś upiekłam.
Takie z gatunku - banalnie proste, szybkie, pewniak.

Ciasto z jabłkami.

3/4 kostki margaryny
4 jajka
szklanka cukru
cukier wanilinowy
1 i 1/4 szklanki mąki
łyżeczka proszku do pieczenia
4 – 5 jabłek

Rozpuszczam i studzę margarynę.
Nagrzewam piekarnik do temperatury 200 stopni C.
Jajka ubijam z cukrem i cukrem wanilinowym na puszystą masę. Stopniowo, cały czas miksując dodaję mąkę wymieszaną z proszkiem do pieczenia. Nadal ucierając, powoli wlewam margarynę.
Formę z kominkiem (o średnicy 26 cm) smaruję tłuszczem i wysypuję bułką tartą. Wlewam na spód połowę ciasta.
Obieram i kroję w plasterki jabłka, układam warstwami na cieście (środkową warstwę proponuję posypać cynamonem lub przyprawą do jabłecznika). Na wierzch wlewam pozostałe ciasto, starając się by jak najbardziej równomiernie pokryło owoce.
Piekę ok 40 minut (trzeba sprawdzić patyczkiem).

Ciasta wydaje się mało, ale po upieczeniu okaże się, że to ilość wystarczająca, ono przeniknie pomiędzy jabłka, tak jak widać na zdjęciu. Jedną warstwę owocową można zrobić z ananasa – pyszny efekt. Ogólnie bardzo polecam.
Smacznego wieczoru!
Tak smacznego jako i mój jest :)
Buziaki!

niebieskie, beżowe, zielonkawe…

2011-01-06T21:24:00.001+01:00

Zanim zaprezentuję pasiastego resztkowca (a można już śmiało napisać, że jest na ukończeniu) przypomnę od jakich sweterków mi te resztki, z których powstaje pozostały.

Paski niebieskie.
Niebieski golf wszyscy doskonale pamiętają oczywiście, więc nie będę się nad nim specjalnie rozpisywać…

Niebieskiego ciągle mi jeszcze troszkę zostało. Będą mitenki. W połączeniu z beżowym, którego też jeszcze nieco mam.

Paski beżowe.
A beżowe jest od tego golfa… Robiłam go co prawda na starym blogu, ale tutaj też pokazywałam, bo to jeden z moich najulubieńszych był. O ten golf mam na myśli…

Szukałam lepszego zdjęcia (oryginału znaczy, a nie takiego wziętego z bloga), ale nie udało mi się znaleźć. Pewno skasowałam, albo zagrzebałam w jakimś dziwnym miejscu, pod dziwną nazwą…
Znalazłam za to inny staroć :)

Paski zielonkawe.
Też to robiłam w zamierzchłych czasach starego bloga :)

A teraz nitkę wykończyłam do ostatniego kawałeczka! I o to chodziło!
A powyższy sweterek cały czas lubię bardzo pomimo szerokich niepraktycznych pod kurtkę rękawów!

Wiecie co?
Lubię moje sweterki! :)
Mam nadzieję, że z resztkowcem będzie podobnie…
Jutro na pewno go skończę, to się przekonamy :)

Do jutra!

wyobraź sobie, że…

2011-01-05T18:32:00.001+01:00

Upiekłaś ogromnego kurczaka. Podałaś obiad, a Twoje dzieci równie niespodziewanie co stanowczo oznajmiły, że oni nie lubią takiego mięsa i właśnie teraz najbardziej chcą zjeść ruskie pierogi od babci Reny. Nieważne, że jedno przez prawie 14, a drugie prawie 11 lat z mięs głównie kurczaka lubiło…Dziś nagle nie lubią!
Kurczak tak wielki, że spokojnie na 3 obiady by wystarczył… Sama będziesz jadła go przez tydzień (jeżeli kot ci pomoże). Co tu robić? Co tu robić???? Szczególnie w sytuacji, kiedy jak się okazuje nawet kot nie chce współpracować… Pierwszego dnia dojadł pozostawione przez dzieci na talerzach chciałoby się napisać resztki, ale niestety to było prawie wszystko mięso, które dostały. Drugiego dnia sama już niekoniecznie miałaś ochotę na tego kurczaka, kot delikatnie tylko przekąsił… Dnia trzeciego nawet kot ma dosyć i lekceważąco miskę z problematycznym kurczakiem omija.
Porażka na całego… głupi kurczak… rozkapryszone dzieci… wybredny kociak…
Musisz teraz tylko wpaść na genialny pomysł zrobienia sałatki! O takiej jak ta poniżej na zdjęciu… i wszystko nabierze uśmiechu :)

Pamiętam jeden z moich pierwszych postów na mniamie. To był jeszcze tzw. “stary mniam”. Wiele, wiele lat temu…
Miałam wtedy dużą ilość selerów od teściowej i poza włożeniem kawałka do zupy, zero pomysłów jak to spożytkować. Ktoś mi wtedy napisał “Zrób sałatkę”. “Ale jak???” Nie znałam sałatki z selera.
Dziś uśmiecham się do tych wspomnień z nieopisanym sentymentem.
Dziś na sałatkę z selera mam przepisów kilka. Co więcej – jest to jeden z moich ulubionych rodzajów sałatek.
Zrobiłam. Zjedliśmy. Kurczak się wziął i znikł. I to jak smacznie!!! :)

Sałatka z selera i kurczaka.

pieczone mięso z kurczaka
(często używam też kurczaka wędzonego - 2 udka to ilość w sam raz)
średniej wielkości seler
puszka kukurydzy
kilka plastrów ananasa
garść żurawin
pół garści rodzynek
kilka łyżek majonezu
sól, pieprz

Selera ścieram na drobne wiórki, kurczaka i ananasy kroję w kostkę. Mieszam z kukurydzą, żurawinami i rodzynkami. Dodaję majonezu w ilości takiej, aby się wszystko skleiło, doprawiam jeśli trzeba solą i pieprzem.
Pysznie, prosto i błyskawicznie.
I co najważniejsze – kurczaka w sałatce dzieci lubią.
Znaczy – pieczonego lubią. Wędzonego nie…
:)

resztkowca dziergam sobie pasiastego… :)

2011-01-04T19:22:00.001+01:00

Nie wiem, naprawdę nie wiem czemu ostatnimi czasy żyłam w przekonaniu, że zalegają mi w domu jakieś wielkie zapasy włóczkowe. Zrobiłam przegląd.
Okazało się, że nie ma żadnych zapasów, jest za to mnóstwo resztek… Ja wcale nie mam włóczek!!!! Mały szok. Pierwsza myśl - “Trzeba to naprawić!” :)
Zanim jednak poleciałam na zakupy, postanowiłam to co mam uporządkować. Resztki delikatnie pogrupowałam. Według składu i grubości. Kilka zestawów nawet mi się spodobało. I pojawił się pomysł.Tak. Resztek też trzeba się pozbyć.
No to się pozbywam…

Takie sobie paseczki zaczęłam i choć jakąś mglistą koncepcję posiadam, to sama jeszcze do końca nie wiem jak się ta robótka rozwinie. Ale z optymizmem do niej podchodzę.
Resztkowca dziergam. Resztkowca po dwóch golfach i jednym sweterku. Dziergam sobie dziergam i fajnie mi z tym… :)

A na zakupy i tak się wybiorę! Zdecydowanie wcześniej niż te resztki wykończę! :)

Buziaki na wieczór.
Pozdrawiam.

różowo mi…

2011-01-03T23:52:00.000+01:00

siadłam w fotelu. w sekundę potem na kolanach miałam kota. wgramolił się, wygodnie ułożył, zamknął oczy, mruczy… mmm… jak miło się nam spędza czas…
głaszczę go, od czasu do czasu nieudolnie jedną ręką wystukując na klawiaturze po kilka znaków, coraz częściej ziewam
nim obydwoje zaśniemy szybko przepis na sałatkę podam

moja ulubiona sałatka z buraczków

5 ugotowanych buraków ćwikłowych
5 jajek na twardo
3 - 4 ogórki kiszone
2 jabłka
cebula
sól, pieprz
kilka łyżek majonezu

Buraczki, jajka, jabłka, ogórki i cebulę kroję w kostkę, mieszam, dodaję majonez, ewentualnie łyżeczkę musztardy, doprawiam solą i pieprzem. Jeżeli trzeba dodaję więcej ogórków, czasami troszkę cukru. Czasami zamiast gotowanych buraków używam buraczków marynowanych (wtedy ostrożnie z dodawaniem ogórków). Mniam. Pyszna sałatka.
Moja ulubiona buraczkowa.
Porcja takiej sałatki i od razu świat wygląda różowo.
Różowo mi.
I mrucząco :)

pierwsza robótka w roku 2011…

2011-01-02T17:06:00.001+01:00

Pomijając fakt, że miało być do kompletu z ponchem i rękawiczkami, a wyszło w zupełnie innym stylu…
Pomijając fakt, że na zdjęciach włóczka, którą wykończyłam brzegi daje efekt taki, iż wygląda jakbym miała we włosach łupież…Pomijając parę innych niedociągnięć, o których już nie wspomnę… :)

Fajną czapkę sobie machnęłam! :)
Podoba mi się jak nie wiem!
I jak ekspresowo mi to poszło!
W przeciwieństwie do beretu – będę zakładać :)
Wygląda tak:

włóczka – podwójna nitka Baśki, ilość – niewielka, wykończenie – jakaś fantazyjna o nieznanej nazwie, bo etykieta dawno mi się zgubiła :)
druty – 3,75 mm
model – pomysł własny

Przy okazji na zdjęciach widać moją pierwszą w życiu robótkę szydełkową – szal z elementów ciągle świetnie się miewa i dobrze mi służy. I do czapki pasuje.

Dobrze chyba zaczęłam robótkowy rok :)

Baśki ciągle jeszcze mi zostały ponad 2 motki. Ale chwilowo muszę od niej odpocząć. Mam już pomysł na wykończenie innych włóczkowych resztek. Będę robić bezrękawnik albo wdzianko z krótkim rękawem, zobaczę na ile wystarczy nitki. Prawdopodobnie raglanem od góry. I liczę na to, że równie szybko skończę :)
To do roboty!

mały bilans…

2011-01-01T21:42:00.001+01:00

Moje robótkowe podsumowanie roku 2010 wygląda marnie…

Aż sama jestem zdziwiona, że tak mało wyprodukowałam.
Za to wszystkie z powyższych dzianin uważam za udane, we wszystkim (poza beretem, który to miałam publicznie na sobie tylko jeden raz) chodzę i wszystko bardzo lubię! Chociaż tyle ;)

Postanowienie na rok 2011 – więcej dziergać! :)

Dziękuję za wszystkie noworoczne życzenia.
I niech ten 2011 będzie na serio najlepszym rokiem, który do tej pory przeżyliśmy! Wy i ja.

Dobranoc.

szczęśliwego 2011!

2010-12-31T11:35:00.001+01:00

Każdemu, kto tu do mnie zagląda - najlepsze życzenia.
W Nowym Roku - zdrowia i miłości.
Spełnienia marzeń, które macie.
Nowych marzeń.
Małych i dużych radości każdego dnia.
Dobrych ludzi wokół.
Szczęścia.

Baśkowe rękawiczki mam…

2010-12-30T17:52:00.001+01:00

Czy ktoś jeszcze pamięta, że jakiś czas temu zaczęłam robić na drutach rękawiczki?
Wreszcie je mogę pokazać!

Powstały z Baśki i stanowią komplet z małym ponchem.

Małe poncho uwielbiam i chodzę w nim niemal każdego dnia. Jak tak dalej pójdzie, to się zniszczy zanim razem z tymi długimi rękawiczkami będę mogła go bez kurtki założyć…
Rękawiczki podobają mi się niesamowicie, wyszły idealne. Choć oczywiście niepraktyczna ta długość… :) I tak będę je nosić! Nieskromnie powiem – są świetne! Wzorowałam się na zarękawkach z tego samego numeru Sandry (12/2007) co narzutka, ale robiłam oczywiście od góry i dodałam palce.
A dziś jeszcze zacznę robić czapkę (jako kolejny element Baśkowego kompletu). Skończę na pewno w przyszłym roku :)
Miłego wieczoru!

poświątecznie…

2010-12-29T15:07:00.001+01:00

Otworzyłam dziś rano oczy. Z poduszki obok mruknął do mnie Kot. Głaskając Joszka nasłuchiwałam o co tym razem kłócą się dzieci. Głosy dobiegały z salonu, więc to chyba walka o pilota… o której oni wstali i po co tak wcześnie??? A co tam… ja wracam jeszcze na chwilę do bajecznego snu…
międzyświąteczny leniwy poranek
lubię te ostatnie dni roku
dobrze być w domu

Święta spędziłam na wsi.
Pierwsze Święta z Kotem moim ulubionym :)

Pobyt z nim poza domem okazał się nie taki straszny jak myślałam, podróż znosi nienajgorzej, w nowym miejscu broi od razu, bez zbędnego okresu adaptacyjnego. Gdy zrzucał sobie bombki z choinki, moja mama stwierdziła jednak stanowczo, że “papugi były mniej kłopotliwe!” Ja tam ani z Joszkiem ani z Rogerem kłopotów żadnych doszukać się nie mogę :)

Tęsknię za moim papugiem.

Po powrocie do domu znaleźliśmy coś w miejscu, gdzie dawniej stała klatka Rogera.
Pewno to Kot wydobył gdzieś spod szafki, jeszcze zanim wyjechaliśmy, a ja tego nie zauważyłam, pewno było tam od dawna, a ja nie widziałam wcześniej…
Wolę jednak myśleć coś innego…
To Roger z ptasiego nieba przyszedł w odwiedziny i zostawił w bożonarodzeniowym prezencie swoje piórko… taki znak, że też pamięta i tęskni… (szkoda, że nas wtedy nie było w domu…)
świąteczna magia
cudowny prezent
bardzo bardzo jego piórko chciałam mieć!

Kochani dziękuję za wszystkie życzenia!
I pozdrawiam ciepło!
Do napisania wkrótce, mam nadzieję wreszcie robótkowo :)

Wesołych Świąt!

2010-12-24T00:08:00.001+01:00

Pokój na ziemi ludziom,
a w niebie cisza gwiazd,
grają anieli, świat się chlebem dzieli,
świat ma dziś świąteczny blask ...

Spokojnych Świąt!
Pełnych uśmiechów i miłości.
Magicznego światełka w sercu,
które miło grzeje myśli i nadaje twarzom ciepłego wyrazu.
Blasku, który pozostanie w duszy na dłużej.
Bajkowego Bożego Narodzenia!

szybciutko, króciutko, przedświątecznie…

2010-12-23T19:26:00.001+01:00

Dziś wreszcie pokażę rękodzieło.
Nie moje. Mojego Małego Dziecka.
Dumna mama chwali się bożonarodzeniowym świecznikiem, które dziecko na zajęciach z ceramiki ulepiło.
Śliczny, prawda?
:)

Miłego przedświątecznego wieczoru Kochani!
A z konkretniejszymi życzeniami wpadnę jutro :)

w gimnazjum przed Świętami

2010-12-22T23:50:00.000+01:00

szkolne życzenia, szkolne przedstawienia…
aż zaczęłam dziś żałować, że ten okres życia dawno mam za sobą :)

U Dużego Dziecka wszystko udało się jak powinno.
Dobrze, że tam pojechałam.

“Ale nie musiałaś w tramwaju przy Dawidzie mówić tego, że…”
”No przecież to nic kompromitującego nie było”
”No nie wiem”
Powtórzę się z wczoraj… oj to moje Duże Dziecko!
Fajne Duże Dziecko.
:)

Kolegów też ma fajnych.
”Zmieniłeś fryzurę!”
”No, musiałem obciąć włosy. A w których włosach według pani lepiej wyglądam?”

“Chłopaki, proszę z talerzykami do biurka, tam czeka na was obowiązkowa porcja sernika, już, częstować się skoro przynieśliście”
”A próbowała pani karpatkę? Sam robiłem”
”Ach gdybym wiedziała spróbowałabym na pewno. Niestety już się skończyła, ale to dobry znak, bo znaczy, że była pyszna. Pysznie wyglądała.”
”Dziękuję.”

“A zrobi nam pani zdjęcie? Tylko ja pani powiem kiedy, bo musimy dobrze wyjść.”
”W porządku, mówcie kiedy.”
”TERAZ. Zrobiła pani?”
”Zrobiłam. I co takie miało być?”
” O yes! właśnie taka głupia mina jak trzeba! Super!”

“A mogę jeden kubek dać koleżance z innej klasy, bo pilnie potrzebuje, a nie ma?'”
”Możesz, możesz, tam leżą na stoliku.”
”A mogę jej ten kubek wypełnić Pepsi?”

“Którą kartkę by pani wybrała, żeby dać panu od geografii?”
”Ta mi się podoba, myślę, że będzie odpowiednia.”
”No, ładna. Ale za ładna dla niego, nie zasługuje.”
”Czemu? Macie słabe oceny, to chociaż kartkę dajcie ładną.”
”I tak wyrzuci.”

Podobnych dialogów przeprowadziłam dziś mnóstwo.
Nie sposób wszystkich zapisać.
Zapamiętać warto i wspominać z uśmiechem :)

Dobrą wybraliśmy szkołę.
Dobra klasa się memu dziecku trafiła.
I wspaniała Wychowawczyni.
Szkoda, że nie mogła dziś być z nami.
Mam nadzieję, że wspólnie z mamą Asi choć odrobinę ten brak wypełniłyśmy.
To był udany dzień.
Myślę, że nie tylko dla mnie.

do nieba piechotą…

2010-12-21T23:36:00.000+01:00

Wstawiłam do pieca ciasto i zaczęłam czytać ulubione blogi.
Zobaczyłam przepis na gwiazdki.
Tak! Dziś będę w Niebie! – pomyślałam. Gwiazdki pasują do nieba!
Nie namyślawszy się długo - upiekłam.

Spakowałam je do puszki, zabrałam też wykonanego wcześniej piegusa i wraz z moim aniołkiem na piechotę szłam…

Ślicznie było w tym Niebie!
Tak gwarno, tak wesoło, tak bajkowo!
Jak dobrze być mamą Archaniołka :)

Klasa Jasia przygotowała dziś wieczorem przedstawienie dla rodziców (jutro mają aż 4 spektakle dla innych widzów).
A potem była klasowa Wigilia. Bardzo miło spędziliśmy wieczór. Niebiańsko…
Dzieci niezwykle przejęte, niezwykle dumni Rodzice, piękne przedstawienie, ogromne, widoczne w każdym szczególe zaangażowanie Wychowawcy, równie wielkie zaangażowanie Rodziców, miłe rozmowy, wspólne śpiewanie, kawka i ciasta…
Lubię te spotkania. Zawsze, przy każdej okazji jest tak przyjemnie.

Jutro pierwsza klasowa Wigilia w gimnazjum mojego Dużego Dziecka.
Jako rodzic aktywny (trójka klasowa) muszę również tam być. Duże Dziecko średnio z tego powodu zadowolone… a ja z przyjemnością sobie na tę Wigilię pójdę :) Też będą jasełka… wystawiane po angielsku… się doczekać nie mogę :) A Duże Dziecko luzik totalny… 5 minut przed pójściem spać zaczęło dziś kompletować strój w którym rano ma wystąpić… “Jasiek! Gdzie ten twój kapelusz góralski???? Dawaj go szybko!” Dobrze, że kapelusza nie wywieźliśmy dawno temu na wieś… oj, to moje Duże Dziecko…

zapachniało Świętami…

2010-12-20T14:09:00.001+01:00

Ubrałam choinkę.
Rozwiesiłam/rozstawiłam w mieszkaniu świąteczne dekoracje.
Niedzielne popołudnie od razu zrobiło się miłe, nastrojowe i takie ciepłe i przyjemne. Takie śliczne :)
Upiekłam mój ulubiony keks.
Zapachniało Świętami.
Czujesz?

Keks.

25 dag masła lub margaryny
20 dag cukru
cukier wanilinowy
4 jajka
20 dag kwaśnej gęstej śmietany
skórka i sok z 1 cytryny
25 dag mąki pszennej
12 dag mąki ziemniaczanej
2 łyżeczki proszku do pieczenia
20 dag owoców kandyzowanych
rodzynki
pokrojona czekolada

Nagrzewam piekarnik do temperatury 180 stopni C.
Tłuszcz ucieram z cukrem i cukrem wanilinowym. Ucierając wbijam po jednym jajku. Dodaję sok i skórkę z cytryny oraz śmietanę. Dokładnie mieszam.
Przesiewam mąkę pszenną i ziemniaczaną z proszkiem do pieczenia, dodaję do ciasta, dokładnie łączę. Wsypuję owoce, posiekaną czekoladę, rodzynki, mieszam.
Ciasto przekładam do wyłożonej pergaminem formy (keksówka o długości 30 cm), na środku ostrym nożem robię nacięcie, wkładam do pieca na ok 1,5 godziny (po godzinie należy sprawdzać patyczkiem i pilnować, by się wierzch nie przypalił).
Po wierzchu można posypać cukrem pudrem, polukrować, pokryć polewą czekoladową. Jeśli się zdąży zanim keks w tajemniczy sposób zniknie :)

Smacznego!

a-a-a słodziaki moje dwa…

2010-12-19T23:49:00.000+01:00

ach śpij kochanie
gwiazdkę z nieba jeśli chcesz - dostaniesz
czego pragniesz daj mi znać
ja ci wszystko mogę dać

a-a-a a-a-a były sobie kotki dwa :)
Śpijcie słodko :)

zimowo, śniegowo… sernikowo, błyskawicznie :)

2010-12-14T23:39:00.000+01:00

Nie lubię serników na zimno, ciast typu – biszkopt, masa z serków bądź jogurtu i na wierzch galaretka. Nie lubię i już!
Ale od każdej reguły jest wyjątek.
I tym wyjątkiem Cię dzisiaj poczęstuję.
Jest tak dobry, że nie dałam rady zrobić porządnych zdjęć :)
O kaloriach zapominamy…

Sernik na zimno.

75 dag serka waniliowego Danio
400 ml śmietany kremówki
6 łyżeczek żelatyny
kilka łyżek cukru pudru
galaretka brzoskwiniowa
brzoskwinie z puszki
biszkopt/biszkopty

Tortownicę o średnicy 24 cm wykładam folią aluminiową. Na dno kładę biszkopt lub w wersji super szybkiej ciastka biszkopty.
Ubijam porządnie schłodzoną śmietanę kremówkę z 3 łyżkami cukru pudru. Miksując stopniowo dodaję serki waniliowe, jeśli potrzeba dosypuję jeszcze cukru.
Rozpuszczam żelatynę w gorącej wodzie lub mleku (płynu ok 1/2 szklanki), chwilę studzę.
Wlewam do masy żelatynę. Trzeba to robić bardzo powoli i cały czas miksować.
Masę przekładam na biszkopt. Na wierzchu układam pokrojone brzoskwinie, polewam tężejącą galaretką.
Wstawiam do lodówki na co najmniej 3 godziny.

delikatny, puszysty, miękki, biały i zimny
taki zimowy, śniegowy, ekspresowy
mój pyszny serniczek

kiedy Joszko gra… od serca do ucha czule jak nikt :)

2010-12-12T15:10:00.001+01:00

Cudnie jest wrócić do domu, w którym ktoś czeka na Ciebie niecierpliwie, stoi w drzwiach i wypatruje, stęskniony od razu domaga się pieszczot, tuli się i mruczy.
Mam wspaniałego KOTA!!! :)

Już nie jest takim malutkim słodkim koteczkiem jak na początku…
Teraz jest trochę większym niż kiedyś jeszcze słodszym kociakiem :)

I jak się można domyślić stał się nie tylko moim ulubieńcem…
Czasami muszę toczyć walkę z Młodszym Dzieckiem o to, kto się teraz bawi z kotem – ja czy on… :)

Mój kot – moja radość.
Nazywa się Joszko.
Daje mi tyle szczęścia, ile Joszko Broda Annie Marii Jopek ;)
A może jeszcze więcej…

kiedy jest mi źle
mówię światu nie
i biegnę na łąkę
gdzie Joszko gra
by zaśpiewać z Nim
znaleźć czuły rym do Jego muzyki
serdeczny rym

niech zegary śpią
otrzyj ślady łez
oby Joszko grał aż po czasu kres
z każdym swoim dniem zaprzyjaźnij się
spróbuj widzieć świat pozytywnie

…

ciepła zupa w zimny dzień…

2010-12-11T22:16:00.001+01:00

Wyglądam przez okno.
Obserwuję wirujące płatki śniegu i szybko przemykających zakapturzonych ludzi. Zimno i nieprzyjemnie. Na zewnątrz.

Moją kuchnię wypełniają szaleństwa kota i śmiech dzieci.
Pachnie zupa. Jedna z naszych ulubionych. Cebulowa.
Kochani, obiad na stole!

Zupa cebulowa.

1/2 kg cebuli
1 l rosołu
2 łyżki masła
2 łyżki oliwy
1 łyżka mąki
sól, pieprz
gałka muszkatołowa
natka pietruszki

Cebulę obieram i siekam w malakserze. W garnku rozgrzewam masło z oliwą, wrzucam cebulę, lekko rumienię, wsypuję mąkę, wlewam rosół, dokładnie mieszam, gotuję 20 minut.
Zdejmuję z ognia, miksuję na krem.
Zupę doprawiam solą, pieprzem i gałką muszkatołową, posypuję natką. Podaję z grzankami, groszkiem ptysiowym lub dowolnym pieczywem. Dziś była to foccacia.

Smacznego!

gdy głowa pełna marzeń…

2010-12-07T14:39:00.001+01:00

Dziękuję najgoręcej za wszelkie komplementy pod adresem małego otulacza :* Lubię go jeszcze bardziej niż tuż po udzierganiu :)
Zaczęłam do kompletu rękawiczkę (bo jednak rękawiczki, nie mitenki to będą).
Idzie sprawnie, choć kot co chwilę ma ochotę za któryś drut mi chwytać… no ma w sumie w czym wybierać…

Lubię robić na pięciu (chwilami nawet sześciu) drutach. I bardzo dobrze, że lubię, bo ostatnio gdzie nie spojrzę – czai się na mnie złowrogo Magic Loop, a ja chyba za głupia jestem by pojąć o co w tym chodzi… :( Mam więc moje pięć czy sześć drucików i dobrze mi z tym (jak na razie). Może kiedyś doznam olśnienia…
Wszystko sie może zdarzyć :)

to nie jest sen
rzeczy naprawdę dzieją się
stoisz czy biegniesz
dotykają Cię z każdą chwilą

możesz rzeźbić je palcami
możesz zmieniać je słowami
los srebrzy się u Twoich stóp
królujesz mu

wszystko się może zdarzyć
gdy głowa pełna marzeń
gdy tylko czegoś pragniesz
gdy bardzo chcesz
wszystko się może zdarzyć
gdy serce pełne wiary
gdy tylko czegoś pragniesz
gdy bardzo chcesz
wszystko może zdarzyć się

to nie jest sen
rzeczy naprawdę dzieją się
armią kolorów otaczają Cię
z każdej strony

otwórz oczy rozłóż ręce
by nazbierać jak najwięcej
podpisuj dni imieniem swym
królujesz im

wszystko się może zdarzyć ...

otulam się, otulam…

2010-12-05T16:42:00.001+01:00

Moje małe poncho – narzutka jest gotowe!
Prezentuje się tak:

Zdjęcia nie najlepszej jakości, ale szybko pokazać chciałam, bo podoba mi się bardzo :) Będą lepsze, jak dorobię mitenki do kompletu! Niesamowicie miło się to dziergało i co najważniejsze – bez szycia. Jestem naprawdę zadowolona. Oby tylko w noszeniu dobrze się sprawowało (mam nadzieję, że się nie naciągnie do rozmiarów dwa razy większych).

Włóczka - “Baśka” (ok 15 dag)
druty 4,5 mm
wzór - model 28 z Sandry 12/2007 (darowałam sobie frędzle, zamiast nich zrobiłam szydełkową plisę z półsłupków)

Lubię takie małe formy. Raz dwa i gotowe! Z mitenkami też liczę, że szybko się uporam. A jak mnie najdzie, to nawet im palce zrobię i będą rękawiczki :)
Fajnie tak się otulić… wtulić… przytulić.
Choćby do kota :)
Przyjemnego niedzielnego wieczoru!

ekspresowa sobotnia słodycz…

2010-12-04T17:49:00.001+01:00

Poszłam do sklepu po jedzenie dla kota. Wróciłam z paczką kleiku ryżowego. Dla kota nic sensownego w owym sklepie nie było, ale dzięki mojej wyprawie ludzie zajadali się dziś pysznymi ciasteczkami.

Sto lat tych ciastek nie robiłam… Błąd! Ekspresowe w wykonaniu (i jedzeniu). Muszę znowu po kleik się wybrać, po ciastkach nie zostało ni okruszka :)

Ciasteczka z kleiku ryżowego.

paczka kleiku ryżowego
kostka margaryny
3 łyżki kokosu
łyżeczka proszku do pieczenia
3 jajka
niepełna szklanka cukru

Ze wszystkich składników zarobić w misce ciasto. Formować małe kulki, lekko je spłaszczyć i zrobić w każdej z nich palcem małe wgłębienie, do którego nałożyć troszkę gęstego kwaskowatego dżemu.
Układać na blaszce dosyć daleko od siebie. Piec ok. 15 minut w temperaturze 180 C.

Smacznego!

baśkowy bajkowy początek…

2010-11-28T21:26:00.001+01:00

Wreszcie doszłyśmy z rudą Baśką do porozumienia! Robię, robię, robię, robię z niej na okrągło ;)

To będzie małe poncho – narzutka, otulacz, który coraz bardziej mi się podoba. I już mam wizję czapki i mitenek do kompletu. Się doczekać nie mogę kiedy to wszystko wydrutuję.
Nie taka ta Baśka jednak straszna, jak się mi zdawało… tylko model odpowiedni wystarczyło do niej dobrać i wychodzi naprawdę fajnie… lepiej niż na tych zdjęciach powyżej, w rzeczywistości jest o niebo lepiej… przyjemna ta włóczka, co ja właściwie od niej chciałam to nie wiem…

Życie jest piękne i kot mi mruczy na kolanach :)
Śniegowej bajkowej nocy!
Mrau…

czekoladowo – miętowe mrau… :)

2010-11-26T22:50:00.001+01:00

Dziś na początku chcę zakomunikować, że moja włóczka ruda Baśka jest po stokroć przeklęta!!!! No wzięłam się za nią, tak jak pisałam wczoraj i jeszcze na dobre nie zaczęłam robić, a już dwa razy tego popołudnia prułam. Na chwilę obecną siedzi na drutach prawie 300 oczek ledwo co narzuconych, rzędów przerobionych zero, a jak tych rzędów udziergam i jeszcze raz będę musiała spruć to rzucę w najciemniejszy kąt i więcej do rąk nie wezmę!!! No!

A teraz dziękuję za wpisy pod czerwonym COSIEM :) Zaczerwieniłam się i ja od tylu miłych słów.
W ramach podzięki za te komplementy częstuję ciastem pysznym niesamowicie.

Po przepis należy się udać do Aty. Jak tylko u niej to zobaczyłam, wiedziałam, że MUSZĘ upiec. Ty też musisz!!! :)
Ja przez gapiostwo własne byłam zmuszona nieco zmodyfikować recepturę, ale ciasto i tak wyszło rewelacyjne, będzie powtórka! Uwielbiam czekoladę z miętą…

Uwielbiam też mojego kota :)
Śpi mi na kolanach lub u moich stóp, liże moje dłonie, głaska mnie łapkami po twarzy, tuli się i mruczy, chodzi za mną prawie krok w krok i w ogóle jest genialny!!!! Nawet jak zajmuje mi miejsce na krześle przed komputerem, chwyta za włóczkę czy znienacka zaczyna biegać jak opętany po mieszkaniu jest najwspanialszym kotem na świecie!

Właśnie wlazł na biurko i podgryza kabel od słuchawek :) Co za KOT… :) I wreszcie ma ostateczne imię. Ale o tym innym razem…

Miłego weekendu Kochani!
Pozdrawiam ciepło.
Mrau :)

nowe czerwone COŚ…

2010-11-25T20:08:00.001+01:00

Skończyłam już dobrych parę dni temu, dziś nareszcie mogę pokazać.
Moje nowe coś, co nie wiem jak właściwie nazwać, powiedzmy, że jest to wdzianko.
Proste i niezwykle przyjemne w robocie, milutkie w noszeniu. Wyrób uważam za udany, choć powiem szczerze, tego kołnierza mocno się obawiałam, bo jest z gatunku “podoba mi się u kogoś, na sobie nie lubię”. Ale wyszedł ok, jestem zadowolona i na pewno będę w tym chodzić, już chodzę i lubię :)

Włóczka – Kashmir Himalaya (troszkę więcej niż 10 dag), druty 3,75 (ściągacz) i 4,5 mm (wzór). Model 24 z Sandry 9/2010 (lekko modyfikowany).
Aktualnie na drutach nie mam nic, ale myślę, że wkrótce się to zmieni, nie wykluczam, że nieszczęsna Baśka, którą nie tak dawno prułam po raz kolejny dostanie szansę, chodzi mi po głowie pomysł na poncho – narzutkę. Co bym nie zaczęła robić, na pewno za czas jakiś pokażę :)

Miłego wieczoru!

życie kręci się wokół kota…

2010-11-19T23:46:00.000+01:00

Wkrótce pokażę nową robótkę (jest niemalże gotowa i chyba nienajgorzej wyszła).
Wkrótce pokażę co ostatnio pysznego przygotowałam.
Dziś pokażę kota :)

jak ja tyle lat bez kota w domu mogłam żyć????? :)
miłego weekendu!

niedzielne pozdrowienia z dynią w tle…

2010-11-14T16:36:00.001+01:00

Halloween co prawda już mamy za sobą, ale u mnie dziś będzie dynia. Dynia przetworzona, dynia zamieniona w ciasto, nie bardzo słodkie, wilgotne, intrygujące, takie, które zdecydowanie COŚ w sobie ma i trudno się mu oprzeć, szczególnie na ciepło. Pyszna dynia. Dynia Mufinkowa.

Od dawna plątał mi się po zamrażarce pojemnik musu z dyni (dynia pokrojona na kawałki i rozgotowana). Jak dobrze, że on mi się plątał! Mufinki z dynią od pierwszego gryza stały się jednymi z moich najulubieńszych mufinów!

Mufinki z dynią.

1,5 szklanki musu z dyni
2 jajka
125 ml oleju
125 ml mleka
1 łyżeczka zapachu waniliowego

27 dag mąki pszennej
10 dag mąki pszennej razowej
2 łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta soli
12 dag cukru
1/2 łyżeczki przyprawy do piernika
1/4 łyżeczki tartej gałki muszkatołowej

Nagrzać piekarnik do temperatury 210 stopni C, formę do mufinów wysmarować tłuszczem.
W misce wymieszać mąkę zwykłą i razową, cukier, proszek do pieczenia, sól, przyprawę do piernika i gałkę muszkatołową.
W dzbanku roztrzepać jajka z mlekiem, zapachem waniliowym, olejem i musem z dyni.
Mokre składniki wlać do miski ze składnikami suchymi, krótko wymieszać metalową łyżką (ciasto ma być grudkowate).
Nakładać ciasto do formy, piec ok 25 minut (do chwili, gdy patyczek wbity w środek mufinki będzie suchy po wyjęciu).

Przeszukałam zamrażarkę dokładnie, szkoda, że takiego musu nie mam więcej… na przyszłość muszę wyprodukować zwielokrotnioną ilość … mocno zwielokrotnioną… by piec mufinki ze zwielokrotnionej ilości składników :)

pozdrowienia niedzielne
aromatyczne mufinkowe i w kolorze pomarańczowym
miłego!

łazanki nie dla kotka…

2010-11-13T15:32:00.001+01:00

Oto co robi mój KOT w czasie gdy gotuję obiad…

Gdyby ktoś pytał w co on się tak uporczywie wpatruje – w garnki oczywiście, w garnki, w których mieszam na płycie :)
no dziś akurat była to patelnia…
A na patelni potrawa, której przygotowanie trwa pół dnia, a jedzenie 5 minut. Ale warto dla tych pięciu minut owe pół dnia poświęcić. Bardzo warto.

Łazanki z kapustą.

główka białej kapusty
2 cebule
sól, pieprz
olej
paczka makaronu łazanki

Kapustę kroję na ćwiartki, wrzucam do garnka, zalewam wodą, gotuję do miękkości (ok 1,5 godziny). Gdy jest gotowa odcedzam i na sitku pozostawiam do wystygnięcia.
Zimną kapustę mocno odciskam rękami i wrzucam do malaksera, a następnie siekam bardzo drobno (można zamiast tego użyć maszynki do mielenia).
Obieram cebule i również drobno kroję w malakserze.
Na patelnię wlewam trochę oleju, wkładam kapustę z cebulą i smażę na wolnym ogniu często mieszając, do czasu aż nabierze złotego koloru. Doprawiam solą, pieprzem i słodką papryką.
Gotuję makaron łazanki. Odcedzam i wrzucam do kapusty, dokładnie mieszam i chwilę razem podsmażam.

Zdecydowanie ta wersja łazanek ma u mnie największe powodzenie. Można dodać do nich mięsa jeśli ktoś ma ochotę, takiego z rosołu, zmielonego i podsmażyć razem z kapustą i cebulą, ale ja chyba wolę ten bezmięsny wariant. Dopuszczam ewentualnie dodatek grzybów lub skwarków, stanowczo natomiast odrzucam łazanki z kiełbasą czy kapustą kiszoną.
Gdy byłam mała nie znosiłam łazanek… moje dzieci je uwielbiają :)
A jeśli jakimś cudem zostanie nam trochę potrawy do dnia następnego, to podgrzane na patelni, tak na złoto smakują jeszcze lepiej niż świeżo zrobione i wtedy jest walka – kto pierwszy, ten je zje :) Boskie i już!

Kotek łazanek nie dostał, chyba się obraził i postanowił zaprotestować strajkiem głodowym, bo na swoje mięso w misce z wyraźnym lekceważeniem tylko popatrzył i poszedł spać na leżaku. Może się odbrazi, jak się wyśpi…

senne to popołudnie…
chyba zaraz zrobię sobie kawkę
… i coś słodkiego upiekę
tak, dobry to pomysł, wszak sobota dziś i coś dobrego na niedzielę trzeba mieć!
Miłego weekendowego popołudnia!
:)

zaległy kawałek nowej dzianiny

2010-11-09T23:57:00.000+01:00

Zupełnie nie ma się czym chwalić, ale napisałam, że fragment robótki pokażę, czynię to więc czym prędzej i niech dowodem to będzie iż coś tam sobie drutami pomiędzy jedną a drugą zabawą z kotem wymachuję. Przy aktywnym kocie niestety drutowanie możliwe nie jest, czekam więc aż kot zaśnie i powoli, powoli powstaje dzianinka.

Nie jest to szalik.
Będzie miało duży dekolt i krótkie rękawki.
I już to lubię!
:)

przyczajony tygrys…

2010-11-06T23:46:00.000+01:00

Dziękuję za pochwały swetra. Jak zwykle motywująco bardzo to na mnie działa i już robię coś nowego, znów z Himalaya Kashmir, mam 1,5 motka bordowej i postanowiłam to wykończyć. Oby tylko czasu i zapału mi starczyło… bo wolny czas skutecznie wypełnia mi ostatnio mój nowy domownik. Bawię się z nim lub siedzę i obserwuję, ewentualnie robię mu zdjęcia :)
Wiem, że się powtarzam, ale UWIELBIAM MOJEGO KOTA!!!! :)

ps. jutro pokażę fragment robótki.

w nowym swetrze wyglądam tak…

2010-11-03T14:09:00.001+01:00

Wczoraj polansował się kotek, dziś pora na jego panią w nowym sweterku :) Wreszcie coś robótkowego mogę pokazać na blogu, więc bez zbędnych słów prezentuję nowość.

Włóczka Kashmir Himlaya (ok 15 dag), druty 3,75 mm, wykończenia robiłam szydełkiem 4 mm. Pomysł własny (co widać, bo falbanka nie do końca wyszła taka jak chciałam, ale i tak mi się podoba i sweterek już lubię i noszę). Ogólnie jestem z dzieła zadowolona, warto było dłubać :)

ps. Dziękujemy za wszelkie wyrazy uznania dla kocurka. Jest pieszczony i głaskany tak bardzo, że pewnie niedługo będzie miał dosyć, ale nie mogę się oprzeć, taki z niego słodziak. Drapaka nadal ignoruje, wspinał się za to coraz wyżej po firankach, musiałam je podpiąć… Śpi na poduszkach, które mu przygotowałam, ale i tak najbardziej lubi na krzesłach, wszystkich po kolei, tylko moje omija, siada tam tylko u mnie na kolanach, sam wskakuje i się łasi:) Kocham mojego kota!!!!!! :)

kotek – Łakotek

2010-11-02T13:38:00.001+01:00

“Jak tam KOT?” bądź “Co u KOTA?” to najczęściej zadawane mi od dwóch dni pytania. A ja chyba o niczym innym od dwóch dni nie gadam i nic innego nie robię poza zabawą bądź obserwowaniem owego KOTA :)
Mam mojego kotka. Cudny, cudny, cudny!!! Zakochałam się w nim bez pamięci. Dzieciaki również. Kotek wygląda tak:

Spodziewałam się dzikusa, który będzie gryzł i drapał, bo wcale nie był oswajany, to kot wzięty ze stodoły na wsi. A okazało się, że mój kotek jest łagodny jak baranek… w ogóle nie drapie (znaczy drapie, ale nie ludzi, tylko firanki lub nogi od krzeseł, w sumie szkoda, że nie drapak, którego to omija szerokim łukiem…), chętnie daje się głaskać i brać na kolana, tarmosić i przytulać i jest niesamowicie chętny do zabawy i psot. Od razu po wyjściu z klatki zaczął zwiedzać nowy teren i brykać. A jaki łakomczuch z niego…

Jeszcze w piątek mówiłam do koleżanek, że zachciewa mi się ostatnio coraz częściej malutkiego dziecka w domu… dziś już widzę, że taki kociak to prawie jak dziecko, więc potrzebę mam chwilowo zaspokojoną, nic więcej już mi się nie zachciewa na razie :)

Dziękuję za wszystkie rady, czytam je bardzo uważnie, podobnie jak i fora czy kocie stronki. Mam nadzieję, że będę potrafiła dobrze się moim kotkiem - Łakotkiem opiekować. W razie czego będę Was męczyć pytaniami. I na pewno będę go często tutaj pokazywać :)

ps. kotek Łakotek to tylko tymczasowe imię, pewnie za parę dni będę ostatecznie wiedziała jak powinien się nazywać, by pasowało to do niego ;)

kocie sprawy... pomocy

2010-10-30T21:39:00.007+02:00

Dzisiejszy wpis będzie krótki, bez obrazków i nie na temat kulinarny ;)
Obrazki będą od poniedzialku, a teraz koniecznie muszę o cos zapytać.
Od jutra przybędzie mi nowy domownik - KOT. Dziki (znaczy nieoswojony) dwumiesięczny kotek... Szaleństwo, szaleństwo, szaleństwo :)
Nie wiem nic o kotach...
Kochani, strasznie Was proszę dajcie jakie dobre rady w tym temacie. Co powinnam wiedzieć, zakupić, robić i w ogóle? Jakies linki do dobrych kocich stron albo forów mile widziane. Tu w komentarzach lub na maila. HELP!

dla odmiany… mięso :)

2010-10-29T14:53:00.001+02:00

Dziś jeszcze zostajemy w zakamarkach mojej kuchni, bo jak pisałam wcześniej wyjść z niej jakoś nie mogę.
Odkąd jestem na diecie mam w sobie tyle energii, ile dawno nie miałam. Szaleję kulinarnie, choć potem prawie nic z tych moich szaleństw jeść mi nie wolno. Ale spoko, samo próbowanie mi wystarczy, przestałam chyba być łakomczuchem, nie ma to jak dobra motywacja.

Wczoraj przygotowałam mięso w obłędnym sosie. Podam Ci przepis do wypróbowania, dobrze? :)

Schab w sosie morelowym.

70 dag schabu bez kości
sól, pieprz
3 czubate łyżki masła
2 łyżki oliwy
1 łyżka mąki
ok 1 szklanki mleka
2 ząbki czosnku
2 czubate łyżki kwaśnej śmietany
2 łyżki dżemu morelowego
1 łyżka koniaku

Schab pokroić na plastry o grubości 1 cm (można ewentualnie rozbić trochę tłuczkiem, ale ja tego nie robię). Posypać solą i pieprzem.
Roztopić połowę masła na dużej patelni, dolać oliwę, usmażyć na rumiano plastry schabu. Mięso przełożyć na talerz.
Na tej samej patelni (z resztkami sosu od smażenia) roztopić pozostałe masło, dodać mąkę i dobrze rozmieszać. Powoli, cały czas mieszając wlewać zimne mleko. Czasami wystarczy mniej niż szklanka, ale trzeba pamiętać, że sos nie może być zbyt gęsty. Gdy się zagotuje włożyć na patelnię mięso, dodać posiekany czosnek i dusić pod przykryciem (na małym ogniu) przez 10 minut.
Dodać śmietanę, dżem morelowy i koniak, doprawić solą i pieprzem. Gdy tylko się zagotuje zdjąć z ognia i podawać.

Zamiast dżemu morelowego można użyć brzoskwiniowy, sos wyjdzie równie smaczny. Można też użyć mięsa innego niż schab.

Smacznego!

a ja nadal kulinarnie… :)

2010-10-27T23:22:00.001+02:00

Wpadłam w słodki trans.
Gotuję i piekę jak oszalała. Rodzinka się cieszy. Ja też.
Dziś śmialiśmy się (między innymi) do zapiekanego ryżu. Takiego na słodko i po meksykańsku.

Przepis mam od wielu lat i jak sobie o nim przypomnę, to szybko zabieram się za niego, bo roboty przy nim prawie nic, a efekt niezwykle dobrze nastraja :)

Arroz con leche

1 litr mleka
2 żółtka
pół szklanki cukru
cukier wanilinowy
szklanka ryżu
rodzynki
wiórki kokosowe
cynamon

mogą też być śliwki suszone, żurawina, bądź cokolwiek, na co masz ochotę

Nagrzewam piekarnik do temperatury 185 stopni C.
Do okrągłego naczynia żaroodpornego wlewam mleko, dodaję żółtka i cukier z cukrem wanilinowym, mieszam dokładnie.
Wsypuję ryż, garść rodzynek, trochę wiórek kokosowych, dziś dodałam też pokrojone suszone śliwki (wszystko w ilości dowolnej, zrób jak lubisz) i oczywiście cynamon. Mieszam łyżką i wsadzam do piekarnika.
Ryż będzie się piekł ok 2 godzin. Co pół godziny trzeba go mieszać. Powinien być przyrumieniony i mieć konsystencję taką, żeby się go dało pokroić. Ważne, żeby nie był też zbyt suchy.
Pysznie smakuje tak na ciepło, jak i na zimno. A najlepiej polany śmietanką.

Aż strach pomyśleć, że gdy byłam dzieckiem nie cierpiałam ryżu na słodko… dobrze, że się to zmieniło :)

ps. nowy sweter zbliża się ku końcowi, jeszcze tylko kawałek rękawa… :) skończę go na pewno w tym tygodniu, może zdążę również przed sobotą się w nim pokazać.

dobrej nocy

pogoda ciasteczkowa…

2010-10-25T23:36:00.000+02:00

Na pytanie - ”Jaka była dziś pogoda?” bez chwili namysłu odpowiem - “Ciasteczkowa!”
Deszcz zawsze wywołuje we mnie chęć pieczenia.
Myślałam o muffinkach, szukałam pomysłu z czym by je tu zrobić. Otworzyłam szafkę i zobaczyłam pudło z foremkami. Nie używałam ich od wieków…

Ciasteczka! Muszę zrobić ciasteczka! Takie wykrawane!
Nie zastanawiałam się długo nad wyborem przepisu. Dobrze, że było to wczesne popołudnie…
Wieczorem dzieci zajadały się imbrykami i innymi słodkimi kształtami, mnie wystarczyło samo ich przygotowanie. Mam wyjątkowo silną wolę i motywację jeśli chodzi o dietę (jedno maleńkie ciasteczko się nie liczy jako złamanie tejże diety, prawda?) :)

Dieta, jak już pisałam nie jest odchudzająca, ale dokonałam porównania swoich wymiarów z początku października i dzisiejszych, bo coś mi spodnie zaczęły spadać. Straciłam 3 kg i parę cm (w talii 3, w bioderkach 2, w obwodzie uda 3, jedynie biust pozostał bez zmian). Fajnie! I oczywiście dietuję się dalej :)

A ciastka, które dziś upiekłam to jedne z najprostszych jakie znam i zaraz podam przepis na nie.

Ciasteczka śmietankowe.

50 dag mąki
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
szczypta soli
1 i 1/2 kostki margaryny
cukier wanilinowy
20 dag kwaśnej śmietany

cukier kryształ do posypania

Siekam na stolnicy margarynę z mąką i szczyptą soli. Dodaję cukier wanilinowy, proszek do pieczenia oraz śmietanę, szybko zagniatam ciasto, tak tylko do połączenia składników w kulę. Zawijam w folię i wkładam do lodówki, na 2 – 3 godziny, choć powiem szczerze – najlepiej jest chłodzić ciasto całą noc i to właśnie polecam.
Dzielę ciasto na 4 części i kolejno wałkuję podsypując mąką na grubość ok 2 mm. Wycinam ciasteczka, układam na wyłożonych pergaminem blaszkach (lepiej się pieką na ciemnych niż jasnych), posypuję każde ciastko cukrem.
Ciastka piekę ok 15 minut w temperaturze 180 stopni C.

Wychodzi ich dużo. Lepsze są te cieńsze i bardziej złote.
Ale najlepiej sprawdźcie sami :)